Welcome to the planet

Eg har flytta!

2011-11-05T16:22:00.000+01:00

Kom og sjå den nye bloggen min! Alle innlegga herfrå er importerte dit, og det er der eg kjem til å oppdatera frå no av. Hugs òg å endra bokmerke og lenkjer osb :)

Nerdetidsfordriv + popkultur

2011-11-04T16:09:00.001+01:00

Hei, eg såg du ringte men eg høyrer ingenting
Eg er på ein utestad med dårleg dekning
Kva kva kva kva sa du? å det bråkar så rundt meg
Eg kan ikkje høyra og det passar dårleg

Høyr her, det er yndlingssongen min dei speler no
Eg har ein drink i handa og eg må sånn på do
Du burde ringt meg tidlegare då eg hadde fri
Kan du 'kje snart gi deg, eg har lågt batteri

Ta hintet, ta hintet, eg vil ikkje tenkja i kveld
Hjartet mitt høyrer til på dansegolvet
Ta hintet, ta hintet, eg vil ikkje prata i kveld
Hjartet mitt høyrer til på dansegolvet

Telefonen min drive og vibrere og gnage
For ein lyd det lage, for ein lyd det lage
Snart skrur eg heile driten av for dette e ein plage
Du ringe inn og klage
E det rart eg ikkje svare?

----

Ser de kva song dette er? (Forresten, eg veit eg har blanda nynorsk og dialekt her, men den delen som er på dialekt er trass alt sungen av ein annan person enn resten ;-) Det passa berre best sånn!) Eg har eigentleg omsett heile songen, men er ikkje like nøgd med alle delane.

Ha ein fin fredag!

Det hender eg er redd likevel.

2011-10-25T11:13:00.002+02:00

For ei tid sidan blei eg spurt kor i byen eg budde, av ei jente eg nettopp hadde møtt. Då eg svarte at eg budde på Alexander Kiellands plass, spurte ho om eg ikkje var redd. Det hadde visstnok vore ein valdtekt der nokre dagar før. Eg hadde ikkje høyrt om det, og trudde A.K. plass var ein trygg stad. Sidan har eg høyrt om fleire og fleire valdtekter som har skjedd på plassar kor eg ofte går og aldri har tenkt var spesielt shady.

Før var eg heilt uredd for denne byen. Eg visste at sjansen for at noko skjer med meg, er veldig lita. Det veit eg framleis, men noko i meg er blitt litt skremt. Det er ikkje lenge sidan eg sa at det nyttar ikkje å gå rundt og vera redd for at noko skal skje. Eg gjekk heim aleine utan å nøla. No har eitt eller anna skremt meg til å alltid sjå litt mistenksamt rundt meg viss eg skulle gå aleine når det er mørkt. Helst gjer eg ikkje det lenger.

Feministen i meg vil så veldig gjerne vera uredd og uavhengig, og våga å vera aleine, uansett situasjon. Eg ønskjer eg ikkje kjente det behovet for følgje heim. Men ting skjer, og ting kan skje med meg, og eg er ikkje fysisk i stand til å hindra det om eg er aleine. Når eg har følgje heim, tenkjer eg ikkje lenger på at "no har eg nokon med meg som kan banka opp valdtektsmennene", men eg gløymer at slikt er mogleg, og føler meg trygg.

Eg lurer på om behovet for å føla meg trygg er i ferd med å utkonkurrera behovet for å føla meg sjølvstendig. Det plagar meg nesten meir enn alle valdtektene.

Om me jenter alltid gjer alt me kan for å unngå farlege situasjonar... Tyder det då at me tar ansvar for oss sjølve, eller at me lar frykten gå inn på oss? Korleis burde me jenter tenkja og oppføra oss når me er ute om kvelden? Kva kan gjerast for at jenter skal bli uredde? Kva meiner du?

Reisesjuka, opplevingssjuka og kjærleikssjuka

2011-09-30T02:02:00.000+02:00

Om eit år er eg truleg og vonaleg i Brasil. Eg veit ikkje kor i landet, eller kor lenge eg blir der, eller kva eg skal finna på der. Alt eg veit er at eg skal til Brasil og gjera noko kult.

Ei stund trudde eg hovudgrunnen til at eg ville til Brasil var reisesjuka. Det vil seia at eg alltid er litt "annige" på å flytta på meg og sjå nye plassar og starta litt på nytt. Å ha heilt blanke ark idet eg blir kjend med nye folk er noko som appellerer til meg. Dei eg møter i Brasil treng ikkje vita korleis eg levde i Noreg. Dei treng ikkje vita om fortida mi og om kven eg var før. Så eg har kanskje litt reisesjuka sånn inherent.

Men eigentleg, no når eg har budd i Oslo i eit år, blir eg berre meir og meir glad i byen. Når eg høyrer songar om Oslo eller ser ein plass eg kjenner att på tv eller film, føler eg at dette er byen min, her er eg. Iblant minner eg meg sjølv på at Sara, du bur i hovudstaden. Om det er lenge nok sidan sist eg tenkte over det, kjenst det nesten like merkeleg som dei første dagane på Kringsjå. Samtidig er eg blitt så godt kjend og komfortabel her og eg har laga meg eit liv her og kvardagen min er her og dei eg er glad i er i stor grad her. Eg trivest, og det er ikkje berre noko eg seier til damene som klyp meg i kinna i kyrkja når eg er heime på ferie.

Så det er nok ikkje det at eg vil vekk herfrå som driv meg.

Steg to er at eg trur eg vil til Brasil fordi eg så lenge har tenkt at der kjem eg til å oppleva ting. Eg opplever ting i Oslo stadig vekk, då. Det skjer alltid masse spanande her. Men eg har aldri budd utanfor Noreg. Eg har aldri hatt advent om sommaren eller påske om hausten. Eg har aldri budd ein stad der dei ikkje snakkar førstespråka mine. Eg har aldri vore heilt tvungen til å finna meg eit heilt nytt sosialt nettverk. Eg har aldri vore i kjempepinlege situasjonar på grunn av kulturelle misforståingar. Altså, eg anar ikkje kva det er eg kjem til å oppleva i Brasil, men eg veit eg kjem til å oppleva ting og eg veit eg kjem til å skriva kjenslelada brev heim og eg veit eg kjem til å ha det fantastisk bra og forferdeleg kjipt og alt det andre som går an. Faktisk trur eg ikkje eg byggjer opp urealistiske forventningar no. Dette kjem til å vera noko heilt nytt.

Kanskje det rett og slett er opplevingssjuka som driv meg.

I mellomtida har eg alltid det litt større problemet: Kjærleikssjuka. Det er nokså lett å lata som ein tykkjer det er heilt greitt å vera aleine, men ærleg tala, denne lengta etter ekte nærleik er ein kronisk plage. Så på den eine sida vil eg bli her i tilfelle noko av det som ikkje gjekk så bra går bra likevel. På den andre sida vil eg, og trur eg stundom at eg bør, starta på nytt og vera sterk aleine. Men kva skjer om eg forelskar meg rett før eg reiser? Eller om eg forelskar meg i ein brasilianar? Eller eller eller. Det er så mykje som kan skje og så mange ting ein kan uroa seg for når ein har denne "fatale sjukdomen".

Eg trur allereie det kjem til å bli veldig vanskeleg å reisa. Men eg må.

(Førebelse) endringar

2011-09-26T11:40:00.000+02:00

Det kjem til å skje nokre sånne framover her på bloggen. Eg veit ikkje heilt enno kva eg kjem til å gjera, men eg kjem til å starta med å endra tittelen på bloggen for den er så dårleg. Seinare kjem eg kanskje til å få meg ein nynorsk.no-blogg. Viss nokon har lyst til å bidra med innspel, tips, design, kva som helst, så blir eg veldig veldig glad og kan henda eg finn ein hyggeleg måte å takka dykk på.

Så er de førebudde på det, liksom!

Ha ein ustatistisk bra måndag!

Google verb meme thing

2011-09-16T23:19:00.000+02:00

This is the google verb meme thing.

Sara needs a job.
Sara looks like a horse.
Sara says boutique.
Sara wants a manly man.
Sara does Japan.
Sara hates pants.
Sara asks Stephanie to prom.
Sara likes puny Alan.
Sara eats stuff.
Sara wears Garcia.
Sara was arrested for stabbing Tony in the arm (etc)
Sara loves life.

Dette semesteret

2011-09-02T00:49:00.000+02:00

Til dei som lurer på kva eg gjer dette semesteret, her er the 411 i form av eit intervju med meg sjølv.

Sara, kva fag tar du eigentleg dette semesteret?
Eg tar exphil, fordi "dei" anbefalte å ta det i det tredje semesteret. Det verkar greitt så langt, og eg tykkjer folk overdriv litt med sutringa over dette faget. Eg tar òg innføring i portugisisk, i håp om å få forkunnskapar til å ta 40-gruppe i portugisisk, i håp om å gjera noko kult i Brasil ein vakker dag. Det siste faget eg tar no er morfologi 2. Det handlar om ord og sånn. Det er nerdete og nyttig (håpar eg).

Skulle du ikkje ta ein masse andre ting... sånn som astronomi og barnelitteratur?
Jo, og eg har ikkje gitt opp tanken på det, eg berre utset det litt. Sjansen for å kunna utveksla er visst betre viss eg følgjer det anbefalte studieløpet sånn cirka. Og eg tykte det var rart å ikkje ta eit einaste lingvistikkemne, så eg kunne ikkje dy meg.

Okei, så det er det du gjer på skulen.
Ja.

Kva anna gjer du, då?
På måndagar syng eg i verdas kulaste kor. Me har vore med i ein vakker musikkvideo og me skal spela inn CD og me er big in Germany og det er dritgøy. Me er òg smånerdete og covrar denne medleyen!
Elles sit eg i nokre styre.

Typisk deg. Kva styre då?
Per no: Studentmållaget i Oslo, Mål og Makt (tidsskriftet til SmiO), Motmæle (medlemsbladet til NMU), landsstyret i Norsk Målungdom, studentutvalet (eigentleg eit fagutval) på ILN (institutt for lingvistiske og nordiske studie)... er det noko meir då? Trurkje det.

Travel, du!
Litt.

Kva med dansen og sånn?
Det tar eg litt pause frå akkurat no, fordi det er crazy dyrt og eg har jo eigentleg ikkje tid heller. Men heile kroppen min saknar det inderleg.

Kva andre ting har du på gang / planlagt? Du har jo alltid masse prosjekt i... lufta? (Er det det det heiter?)
Baller i lufta, trur eg det er noko som heiter. Det har eg. Eg har til dømes ein ambisjon om å lesa 52 skjønnlitterære bøker frå studiestart haust 2011 til studiestart haust 2012, og helst i form av éi i veka, og ikkje liksom 40 i juleferien. For at det skal gå, må eg lesa MASSE på søndagar og oftast ganske korte bøker. Men det er betre enn ingenting! Hurra! Eit anna prosjekt har eg saman med fine lesesalbuddy Liv, og det skal dokumenterast på denne bloggen her, og det handlar om matpakkar! Me skal rett og slett bli flinke på å laga matpakkar. (Eigentleg er Liv allereie veldig flink.)

Korleis får du tid til venner?
Heldigvis driv ein god del av vennene mine med dei same tinga som meg. Hurra for felles interessar! (Resten ser eg med ujamne mellomrom, men det kjenst alltid som om no time has passed, lizm.)

Takk for intervjuet, og lukke til!
Takk i like måte ;-)

"En svunnen tid"

2011-08-28T13:18:00.000+02:00

(Veldig forseinka utfordringsblogginnlegg!)

Når eg høyrer orda "en svunnen tid", tenkjer eg på barndommen. Personleg er eg glad for at barndommen er over. Den har rettnok sin sjarm: Ein kan gjera veldig mykje rart og folk tykkjer berre ein er søt. Ein får veldig stor glede av veldig små ting, og tykkjer det meste er fascinerande. Ein har ingen ansvar, ingen tidsfristar, ingen økonomiske utfordringar. Ein lærer himla fort.

Likevel er eg glad for å vera vaksen: Ein er fri til å gjera nesten kva ein vil. Ein kan ta ansvar sjølv for å få det livet ein sjølv vil ha. Ein skjønar mykje meir. Ein er mykje mindre usikker på alt. Eg trur attpåtil at eg er ein heilt annan person enn eg var som barn. Dei fleste minna eg har frå barndommen er rett og slett vanskelege, og det er godt at så mykje har forandra seg.

Men sidan dette innlegget skal handla om "en svunnen tid" får eg nemna nokre gode minne eg har. Det er jo alltid hyggeleg med slike blogginnlegg.

Bada i sjøen og konkurrera om å hoppa i dei raraste positurane.
Plukka bær og stappa munnen full av dei.
Sjå magiske filmar og leika at ein var med i dei.
Leggja spionasjeplanar utan noko mål, berre for å sjå rare ting.
Eta lunsj oppe i eit tre.
Laga avis for barna i nabolaget.
Dansa med far i stova medan pizzadeigen hevde.
Ta med vener i symjehallen og dikta opp nye leikar.

Det er slike små hendingar eg hugsar og tykkjer er fine. Det er godt å ha dei, iallfall.

Eg elskar fadderungane mine.

2011-08-20T12:59:00.000+02:00

Dei siste dagane har eg stort sett tilbrakt saman med ein gjeng lingvistikkspirer. To av dei er, som meg, andreårsstudentar og fadderar. 12 av dei er fadderungar og fantastiske. Det er INGEN i faddergruppa eg ikkje diggar. Dei er rebelske, sjølvsikre, heite, søte, hilariøse, sta, entusiastiske, mystiske, nerdete, uforutsigbare, diggbare og dritrare. My kind of gang.

Med desse folka kan eg diskutera språkpolitikk, høyra på jazz, klaga på dårleg vin, dansa (om enn litt nølande), synga med på songar me eigentleg ikkje likar at me likar, spela kortspel ingen kan reglane for, stå lenge i kø og aldri tenkja at det er keisamt, ta følge heim og bli forholdsvis edru på vegen...

Går det an å vera fadder neste år òg? :P

Kva er greia med visittkort for konfirmantar?

2011-08-11T16:22:00.000+02:00

Eg er blitt utfordra. Eg må skriva noko. Eg har fått eit tema. Temaet er rart.

Temaet er altså: "Kva er greia med visittkort for konfirmantar?" Eg veit ikkje kven det er som har gitt meg dette temaet. Men tusen takk, og ikkje ta det personleg om eg ikkje lever opp til forhåpningane dine.

Eg har aldri visst at det fanst visittkort for konfirmantar, let alone at det var ei greie. Så eg måtte googla det. Då fann eg mellom anna dette. Det fyrste som slår meg er: Desse ser meir ut som "sjå-me-har-fått-baby"-kort enn noko som helst som har med konfirmasjon å gjera. Men babybilete er alltid koseleg, så nuvel. Så ser eg at teksten på korta består av namn, telefonnummer og epost. Hmm. Okei, så det er faktisk visittkort, og ikkje invitasjon eller takkekort? Jaha. Okei. Kva bruker ein dei til?

Truleg har mykje forandra seg sidan eg var konfirmant. Det er jo seks år sidan. Ærleg tala er det blitt eit litt tåkete minne. Eg gjekk på Alpha-kurs der presten snakka om viktige ting og ingen høyrte etter. Me reiste til London og sov i ei kyrkje og eg blei forelska i ein medkonfirmant med atferdsproblem og litt sånn. Me kledte oss i kvite kappar ein dag i mai og knelte og veninna mi på 18 sa eg knelte fint. Venene til foreldra mine fylte huset og åt kjøt og tok bilete av meg og eg blei trøytt av å smila. Venene mine kom bort seinare på kvelden og eg hadde fest i garasjen og veninna mi på 18 overtydde meg om at eg kom til å finna kjærleik til slutt og litt sånn.

Eigentleg blei eg berre konfirmert fordi det ville vore himla rart om eg ikkje gjorde det, sidan eg hadde meldt meg inn i kyrkja på eige insj nokre få år tidlegare. Somme av venene mine konfa seg for gåvene og pengane. Det gjorde ikkje eg, for å seia det sånn. Eg hadde ingen norsk slekt som sendte pengar. Eg hadde amerikansk slekt som sendte kort. Det var veldig, veldig hyggeleg av dei, for eg veit ikkje om dei eingong heilt visste kva konfirmasjon var. Likevel: Eg er ikkje stolt av dette, men eg var litt bitter. Dette heng framleis litt igjen når eg høyrer om folk som framleis har konfirmasjonspengane sine på sparekonto. Men men.

Konfirmasjon er ei rar greie i seg sjølv. Nesten ingen gjer det av religiøse grunnar lenger, så eg skjønar ikkje heilt vitsen. (Teorien min per no er at norske besteforeldrar berre treng ein merkedag for å skjemma bort barnebarna sine.) Så det der med visittkorta er kanskje eit minimalt mysterium i den store konfirmasjonsrelaterte samanhengen.

Noreg.

2011-07-26T02:11:00.001+02:00

Dei siste dagane har eg sett kva dette landet er laga av. Eg må bli statsborgar.

Ein bra type reklame

2011-07-19T18:56:00.000+02:00

Kjære lesar. Om du er som meg og ynskjer å gjera bra ting, så kan det henda at dette er noko for deg.

Du har heilt sikkert høyrt ein del om mikrofinans, særleg sidan 2006 då Muhammad Yunus og Grameen Bank fekk Nobels Fredspris for "advancing economic and social opportunities for the poor, especially women, through their pioneering microcredit work". Dette er bra greier, tenkte du kanskje då, og slo av tv-en. Du var kanskje 16 år og tenkte at det ikkje hadde noko med deg å gjera.

Men i dag (takk til Hank og John Green) fann eg ut at det er superduperlett å bidra ved hjelp av mikrofinans. Du treng ikkje vera ein bank, eller økonom, eller ha noko som helst med ein bank å gjera, eller kunna nokonting om pengar. Alt du treng er Paypal. Og det er det veldig mange som har. Og det er veldig lett å få.

Kiva.org gjer så heile jobben for deg. Dei tilsette hos Kiva vel ut prosjekt som dei vil skal finansierast. Det kan vera einskildpersonar eller grupper som treng eit lite lån for å starta opp ein bedrift, kjøpa ei ku eller ein symaskin eller... det er mange variantar. Du klikkar berre på ein person eller ei gruppe, kven som helst, og så trykkar du anten på "lend 25$" eller vel eit anna beløp. Så proceedar du til checkout, akkurat som du gjer når du handlar på internett (for det er det du gjer - berre at sjansen for at du får pengane tilbake er ganske stor! Statistisk sett over 98%), og loggar på Paypal og godkjenner og DER hjalp du nokon stort.

Så kan du følgja med på prosjektet, du får beskjed når prosjektet er "fully funded", og sånn. (Prosjektet eg valde blei fully funded i løpet av eit par timar.) Etter cirka eit halvt år skal du helst ha fått pengane tilbake. Utan renter, for dette er ikkje ei investering, det er eit mikrolån. Du skal ikkje tena pengar på det, men du skal aller helst ikkje "tapa" på det heller. Risikoen er der, for det er ikkje absolutt alle prosjekta som lukkast (pga makroøkonomi, naturkatastrofar, helseproblem...). Det må du vera klar over. Sjølv tykkjer eg det er ein heilt grei sjanse å ta. Når du vonaleg får pengane tilbake, kan du velja å låna dei vekk att, eller å "withdraw" dei til Paypal-kontoen.

Høyrest det bra ut?

Gå til Kiva.org og les meir eller berre gjer det. Det er trygt og lett og superbra.

Tisekundssongen

2011-07-15T02:37:00.000+02:00

Dam dubidu dam dao
kama kama dam dubidu dam dao
kama kama dam dubidu dam dao
waking up is hard to do

Keep your alarm away from me
Don't you wake me during REM sleep
If you do, I'll be mad at you
'Cause waking up is hard to do

Remember when you said goodnight
And you tucked me in real tight
Come on babe, just let me snooze
'Cause waking up is hard to do

Lyriske perler frå sumarleir

2011-07-11T09:49:00.000+02:00

Eg greier ikkje skriva eit veldig utfyllande, dagbokaktig blogginnlegg om sumarleiren. Difor vel eg heller å publisera dei av dikta eg skreiv på skrivekurset som blei lesne høgt, og songen eg og Heidi skreiv til melodikappleiken. Dikta har ikkje namn.

DIKT1
Før kunne eg ikkje dikta
No kan eg ikkje la vera
Å tjuvkikka på sidemannen

DIKT2
Ei kongle
Ein konge
Fall ned frå trona
Blei til ein øyredobb

SJÅ FOR DEG
(Melodi: John Lennon)

Sjå for deg ingen kjærleik
Og ingen målungdom
Ingen språk å slost for
Den gule ordlista er tom
Sjå for deg heile Noreg
Har gløymd Aasens arv
Buhuuu!

Ingen fortel ein løyndom
Det er aldri sumar meir
Vårt språk er på museum
Og vi på bokmålsleir
Sjå for deg marerittet
Bokmålsveldet vann
Buhuuu!

Du kan sei' at eg drøymer
Men eg har NMU
Eg håpar du vil bli medlem
Så vi kan sigra, eg og du

(modulasjon)
Sjå for deg det blir siger
Og nynorsk vinn sin rett
Målstriden er over
Bokmål på retrett
Sjå for deg heile Noreg
Skriv det norske språk
Juhuuu!

Du kan sei' at eg drøymer
Men eg har NMU
Eg håpar du vil bli medlem
Så vi kan sigra, eg og du!

I WANT YOU

2011-06-04T14:59:00.002+02:00

... to become a member of Norsk Målungdom!

Veit du kvifor? Jo, fordi:

1. Dialekt er viktig.

Kva forhold har du til dialekten din? Korleis ville du reagert om nokon kravde at du skulle snakka noko anna enn din eigen dialekt? Trur du barna dine kjem til å snakka som deg? Kva føler du viss dei ikkje gjer det?

Norsk Målungdom tykkjer dialekten din er viktig. Du skal kunna snakka den utan å føla deg uglesett. Dialekten skal få lov å overleva, slik at barna og barnebarna våre framleis syner kor dei er frå og kven dei er med måten dei snakkar på.

2. Norsk skriftspråk er viktig.

Tykkjer du me skal gå heilt over til å skriva engelsk her i landet? Tykkjer du me skal ha eitt eller to norske skriftspråk? Korleis ville du reagert viss du blei utsatt for språktvang?

Norsk Målungdom tykkjer det norske skriftspråket har livets rett. Medlemene våre er ikkje samde om eitt-/tospråksspørsmålet, men alle meiner det norske språket er viktig. Tufta vår seier me ynskjer at alle skal velja å skriva nynorsk - me vil altså ikkje tvinga det på nokon, men me ynskjer at alt skal liggja til rette for at det ikkje skal vera eit problem å skriva nynorsk.

3. Organisasjon er viktig.

Trur du nynorsken overlever utan at nokon kjempar for det?

Det kan henda - men eg trur det er heilt avgjerande at me finst. Det er me, ungdommen, som inspirerer andre ungdommar til å halda på nynorsken eller gå over til det. Det er me som får uttala oss i media i språkpolitiske spørsmål, særleg når det gjeld sidemål. Det er me som må ta ansvar.

4. Det er gøy.

Vinterleir, sommarleir, haustkonferanse, aksjonar, kos, grautkveld, sommargrilling, matpakkesamlingar, kos, gratis mat, hyttetur, nynorskkurs, kos - og mykje meir!

Kva vil DU at Norsk Målungdom skal gjera?

Obligatorisk spørjeskjema

2011-05-26T20:54:00.000+02:00

Eg forstår veldig godt viss de ikkje gidd å lesa dette. (Einskilde ting har forresten endra seg sidan eg fylte dette ut.)

1. Navnet ditt stavet baklengs?
A-R-A-S
2. Hvor ble foreldrene dine født?
Far i Chicago, Illinois. Mor i Oakland, California – trur eg.
3. Hva er det siste du lastet ned på PC-en din?
Eit arrangement av ein musikalsong som koret mitt skal bruka. Det var ein fil med heile arrangementet, og ein annan fil der fyrstealt var i føregrunnen.
4. Hva er favorittrestauranten din?
Eg likar så utruleg godt interiøret på Dattera til Hagen. Maten på Mangiamo er heilt nydeleg. Så ein av dei to.
5. Når svømte du sist i et basseng?
DET er lenge sidan, det. Eigentleg likar eg veldig godt å symja, men no har eg ikkje barbert meg på fleire månader, og då er det ikkje sånn superfreistande å ta på seg symjedrakta. Og så har eg berre ikkje hatt tid.
6. Har du noensinne deltatt i et skoleteaterstykke?
Ja, men berre VELDIG lågterskel. Eg er ikkje nokon skodespelar. Syngja og dansa, derimot, det kan eg litt.
7. Hvor mange barn vil du ha?
Ingen, trur eg eigentleg. Kanskje eit fosterbarn eller to.
8. Hva slags musikk misliker du sterkest?
Sånn som verken høyrest bra ut eller har noko innhald.
9. Har du stemmerett?
Ved kommunevalet på Sola? Ja. I Noreg, der eg bur? Nei. I USA, der eg er statsborgar? Nei. Er eg bitter? Ja.
10. Har du kabel-tv?
Ja, eller er det det det heiter? Har sånn der... Get. Har berre hatt det ei lita stund.
11. Har du noensinne kjørt moped?
Har sete bakpå eit par gonger, det kjentest veldig bra og veldig ulovleg.
12. Har du noensinne tulleringt til noen?
Ja, eg og ei veninne brukte sånn der ferdig innspelt tulletelefon ein gong, men det var ikkje så morosamt som eg såg for meg.
13. Har du noensinne fått parkeringsbot?
Far min fekk parkeringsbot ein gong me var på handletur. Tykkjer det tel litt.
14. Har du lyst til å hoppe i strikk eller fallskjerm?
Strikk hadde eg ALDRI TORD I NOKO TENKJELEG UNIVERS. Fallskjerm hadde vore vanvittig ekstremt kult, men eg trur ikkje eg tør det heller.
15. Det fjerneste stedet du noensinne har reist til er? (Altså det som ligger fjernest fra ditt normale tilholdssted.)
Kælifårnia.
16. Har du hage?
Ikkje i Oslo. Men eg har vakse opp med eit himmelrike av ein hage, og det skal eg ha når eg blir vaksen òg.
17. Hva er favorittegneserien din?
XKCD, BigComix... sånne. (Dei Hans viser meg, eigentleg.) Og Gustav og Gustav. Og Zits.
18. Kan du virkelig alle ordene i nasjonalsangen?
Eg kan dei tri versa som dei fleste kan. Eller er spørsmålet om eg veit kva alle orda tyder? Isåfall, nei. Kva tyder "lempet", til dømes? Eg har ikkje peiling.
19. Bad eller dusj, om morgenen eller kvelden?
Har ikkje hatt badekar på veldig mange år, og det er veldig trist. Dusjar oftast om morgonen, men tykkjer eigentleg kvelden er herlegare. Då har eg betre tid, og får leggja meg squeaky clean.
20. Den beste filmen du har sett den siste måneden?
Kongens tale, og The African Queen. Ein ny og ein gamal :)
21. Favoritt-topping på pizza?
Oooost og ananas og lauk og sopp og nøtter og og og. Mmmasse godt.
22. Potetgull eller popcorn?
Potetgull, for eg elskar å finna sånne stooore flak.
23. Hvilken leppestiftfarge bruker du vanligvis?
Passe raud. Eg er ganske god på å kombinera fleire!
24. Har du noensinne røkt peanøttskall?
Det har aldri falt meg inn.
25. Har du noensinne deltatt i en skjønnhetskonkurranse?
LOL. Ser eg sånn ut kanskje.
26. Appelsin- eller eplejuice?
Ja takk!
27. Hvem var den siste personen du gikk ut og spiste middag med, og hvor spiste dere?
Sunniva, me gjekk mange plassar i løpet av dagane ho var på besøk. Mykje godt!
28. Favorittsjokolade?
Walters Mandler! Mhm.
29. Når stemte du sist i en meningsmåling?
I dag.
30. Når spiste du sist en hjemmedyrket tomat?
Det er sikkert årevis sidan. Men bror min har visst planta tomatar heime no, så kanskje det ikkje blir så lenge til neste gong!
31. Har du noensinne vunnet et trofé?
Eg er liksom ikkje ein vinnartype.
32. Er du en god kokk?
For å sitera min kjære Malcolm: «I can't even cook a meal without falling into stress. It only takes some pasta to remind me of my total belief in the depth of my unworthiness.»
33. Klarer du å fylle bensin selv?
Nei, eg køyrer ikkje bil, så det har eg aldri trengt.
34. Har du noensinne bestilt en vare fra en reklame?
Sånn... på tv? Nei.
35. Sprite eller 7-up?
Kva er eigentleg forskjellen? Eg drikk vel litt sjeldan brus.
36. Har du noensinne måttet bruke uniform på jobb?
Ikkje enno!
37. Hva var det siste du kjøpte på apoteket?
Kva var det siste DU kjøpte på apoteket?
38. Har du noensinne kastet opp på et offentlig sted?
Ja. På hurtigruta. Eg hadde ete raud fløyteis, så oppkastet mitt var rosa.
39. Hva vil du helst; bli millionær eller finne ekte kjærlighet?
Akkurat no seier eg kjærleik. Hadde du spurt for fire månader sidan, hadde eg svart pengar. Men eg trur det er no som har rett.
40. Tror du på kjærlighet ved første blikk?
Eg veit det hender.
41. Noensinne ringt et 820-nummer?
Nei, kva er det?
42. Kan eks-er være venner?
Kvifor i all verda ikkje?
43. Hvem var det siste mennesket du besøkte på et sykehus?
Eit bittelite menneske.
44. Hadde du mye hår da du var baby?
Eg hadde... brunt hår. Eg veit ikkje.
45. Hvilken beskjed ligger på telefonsvareren din?
Eg har ikkje telefonsvarar, men eg har veldig lyst å laga ein som liknar på George Costanza sin.
46. Hvem er din favorittkarakter i Saturday Night Live?
Spør meg når eg har sett det.
47. Hva var navnet på ditt første kjæledyr?
Det var ein gullfisk som heitte... æh, hugsar ikkje. Noko uoriginalt.
48. Hva finnes i veska di?
Den lille skinnveska har akkurat plass til lommeboka, nøklane, to leppestifter og mobilen.
49. Favoritting å gjøre før du legger deg?
Ringja ein ven og prata til me nesten sovnar.
50. Nevn én ting du er takknemlig for i dag.
At eg faktisk har eit par kroner på konto.

To gode vener

2011-05-21T21:56:00.000+02:00

Her er to fine skjelpadder eg har fått av to fine personar. Skjelpaddene heiter Oida (forkorta av Chelonioidea) og Ted (forkorta av Testudinidae). Er dei ikkje herlege?

ESC 2011 nådelaust oppsummert

2011-05-15T15:00:00.000+02:00

Mine kritikkar i stikkordsform slik dei blei notert undervegs. For dei som bryr seg, altså (truleg ingen, og eg tar det på ingen måte personleg :)) Noko av det er innspel frå Hans, Anette, Gina og mor.

FINLAND: Søt nerd eller fløtepus? Einmannsgitarballade. Reddplanetensong. Litt surt. Søt nok song, veldig uspanande. Barnehagesong.
BOSNIA-HERZEGOVINA: Søte klede! Forferdeleg song. Endå verre dansing. Koseleg gjeng, forsåvidt.
DANMARK: Svart lær. Kva sjanger ER dette? Pigghår! Blanda vibber. Kul song. Spring litt rundt.
LITHAUEN: Å nei. Dameballade. Fin røyst, stileg kjole. Fin sminke. Språkblanding. Pianist med kvit dress. Teiknspråk!
UNGARN: Agnetha-ish? Endeleg glorete disko-MGP. Grusom synging. Syng koristane eigentleg? Kule dansemenn. Diger blå ring, digert blått erme.
IRLAND: Playmomen åeå! Cola-inspirert? Hello hårvoks. Wobbly skulderpynt. Artige dansarar på bakgrunnsskjermen. Morosamt show.
SVERIGE: Epilepsi! Funky dansing med glasruter. Æææ for ein song. Dansinga er bra, då. Småhomo. To eller tre modulasjonar.
ESTLAND: Oi, kult! Liten by. Søt jente søt kjole. OI GLOREBY! Lett epilepsi. Songen er... meh.
HELLAS: Hiphop? Dristig. Wannabe-hardt. og SÅ blei det grampri. Dei prøver... Litt for gloregresk.
RUSSLAND: Hjelpemeg. Boybandgrampri? Eigentleg berre veldig grampri med boybandklede. James Dean-wannabe. Neineineiikkjeflørtmedkamera.
FRANKRIKE: Guteballadeklassiskaktiggreie på italiensk?! Ja ja. Gjesp. Fænsi bakgrunn. Lynvêr.
ITALIA: Jazzy! Søte menn. Koseleg song. Pianobakgrunn, kult. Lite grampriaktig (ja det er eit pluss).
SVEITS: Ååå denne er søt. Ukulele :) Stjerner og skyer. Ho syng litt for hardt. Fin kjole. Gladsong.
STORBRITANNIA: Kjendisfaktor. Oi, store portrett. Stygge blå klede. Dei syng greitt. Sjølvtillitsong, men ikkje noko fin. Litt fengande, då. Brad Pitt? Dårleg dansing.
MOLDOVA: Oi, hattar! (skvatt litt) Hattemannanimasjonar. Rosa dame på eitthjulssykkel. Ein må jo le. Ska-aktig. Festleg.
TYSKLAND: Lena. Kul dansing! Lena er blitt mystisksexy. Dansinga er faktisk dritbra. Stileg song. Annleis frå i fjor.
ROMANIA: Hm, koseleg? Ja, eigentleg! Meir reddverdagreier. Tidleg Abba, men med Broadway-utsjånad. Søt trommis. Uoriginal song.
AUSTERRIKE: Å nei. Beyonce med bob? Dameballade, eller? Glitremusikk. Disneymelodi. Usj usj usj. Idol-røyst. Minikor med kule damer.
ASERBAJDSJAN: Lion King? Nei. Dansa bak kvarandre. Grusom gut i kvit dress. Lopez-dame. Fin melodi? Berre nesten. Vind i håret. Uspanande.
SLOVENIA: Dameballade igjen? :( Idol-røyst igjen. "Sexy" stygg kjole. Koristar i svart lær (damer). Ho kan syngja, då. Mindre ballade etter kvart. Veks på meg.
ISLAND: Åh, koselege menn! Koseleg song. Aw-faktor. Ikkje grampri. Ingenting å utsetja her!
SPANIA: High school musical på harryklubb i syden? Dansarar i kvit dress. Forferdeleg song. Kul kjole. Forferdeleg dansing.
UKRAINA: Annleis, seier kommentatoren. Hm, kunst! Fantasykjole med fjør. Likar sandkunsten. Songen er keisam.
SERBIA: Sekstitals! Kjempesøt jente. Gøy :) Elskar kjolane. Oi, litt andpusten. Ja ja. Quirky.
GEORGIA: Mørkt og neongrønt. Kul song, ugramprisk. Damemetal. Ho kan syngja. Kult! Kjem ikkje til å koma langt.

Modulasjonar: minst 9.
Kjolebyte: ikkje så mange! Gløymde å telja.
Kvite dressar: altfor, altfor mange. Kva var greia med det?

Takk for i år, Europa! Lukke til med budsjettet, Aserbajdsjan...

Det eg hatar med byen.

2011-05-14T15:58:00.000+02:00

Bilar som prøver å meia meg ned når eg går på grøn mann.
Bussar som er stappa fulle av folk som ikkje eig buss-skikk.
Sirener og anna bråk utanfor vindauget.
Å føla at all lufta ein pustar inn er litt giftig.
At alt er så dyrt her at eg får vondt kvar gong eg drar kortet.
At det er farleg å gå ute aleine om kvelden.

Det eg elskar med byen.

Mangfaldet. Seriøst.
Å ta trikken kor som helst og føla at ein er på sightseeing.
Kollektivtransporten og at det faktisk går an å koma seg dit ein vil.
At det finst så mange koselege songar som er dedisert til byen eller ein bydel.
At bydelane er så forskjellige og at Grønland kjenst som eit anna land.
At det alltid skjer noko gøy her, og at det er her ting skjer.
At byen har ALT.
Men viktigst: At ganske mange av favorittmenneska mine bur her.

Kva hatar og elskar du med den plassen du bur?

Ny blogg?

2011-04-06T14:21:00.000+02:00

Eg er litt lei av bloggen eg har no. Heile greia er liksom så... 2008. Til dømes er eg ikkje så nøgd med utsjånaden/utforminga, det er rotete og vanskeleg å jobba med. Tittelen og adressa er heller ikkje heilt meg lenger. Eg har ein draum om å få laga ein blogg som er presentabel og som eg tør å fortelja litt fleire om og leggja ut på facebook osb.

Men så lurer eg på så mange ting.

1. Skal eg byta til ein annan... kva heiter det, bloggleverandør? Wordpress er litt herleg å jobba med (har eg høyrt frå Sandra Nilsen i MÅL og BART), men det praktiske med Blogger er at her har eg samla denne vanlege bloggen, dansebloggen (som ligg litt i dvale for augneblinken) og bokbloggen i ein konto, på ein måte. Viss eg startar ein wordpress-blogg, vil eg måtta logga på to ulike konti. Eg kan rettnok berre laga ein ny Blogger-blogg, men æh. Hm.

2. Skal eg prøva å laga ei utforming og eit "design" sjølv, få ein ven til å gjera det, eller betala nokon for å gjera det? Det siste trur eg eigentleg ikkje eg vil, i min økonomiske situasjon, og særleg når eg har så få lesarar.

3. Skal eg gjera ei sånn redirect-greie frå den gamle til den nye, eller skal eg berre linka frå den gamle til den nye? Det hadde jo vore litt kjekt å få med nokre av dei gamle innlegga. Hm.

4. Skal eg snevra inn innhaldet i bloggen? Skal eg ha eit "tema"? Eller skal eg halda fram slik som no?

Så mange spørsmål, så få svar. Eg tar imot alle innspel med stor takksemd!

OKEI KØYR SUPERBUDSJETT!

2011-03-23T23:17:00.000+01:00

Eg beklagar (dels på forskot) for misbruk av caps lock. Sorry, eg er sliten og i ein personleg finanskrise.

Eg har 800 kroner å leva på fram til neste studielån, altså cirka 3 veker. For å greia det skal eg:

- Bruka opp all den obskure maten eg har i skapet og kjøleskapet og ikkje kjøpa NOKO nytt før eg absolutt må.
- Kjøpa ein stor sekk med ris på innvandrarsjappe og ein sekk med potetar og og og kva anna er billeg då?
- Drikka vatn, oh yeah! Ingen juice, ingen mjølk. Eg skal tilmed eta havregrynet mitt med vatn i staden for mjølk. Stusseleg, men naudsynt.
- Ikkje kjøpa månadskort når det går ut om to veker, men GÅ og GÅ og GÅ overalt. (Her har eg faktisk ikkje noko val, for eg kjem rett og slett ikkje til å ha 350 kroner om to veker.)
- Ha med meg banan/eple og knekkebrød på Blindern og halda meg LANGT UNNA kantinene!!!!!! (Fredagar er unnatak pga matpakkesamling, då har eg lov å kjøpa graut for det vil sjela mi trenga.)

For å forhindra nye kriser skal eg:

- Betala leia den dagen lånet kjem (det burde eg jo allereie ha skjønt) - og i sommar skal eg betala eit par månaders leie på forskot med ein gong eg får sommarjobbløna.
- BERRE kjøpa First Price og tilsvarande. Billegmat, billegshampo, billegALT!
- Sjå om det går an å leva utan månadskort sidan eg no bur litt meir sentralt. Det bør eigentleg gå an.
- ALDRI kjøpa alkohol nokosinne.
- Sjå om det finst ein jobb til eg kan ha, som tar om lag like lite tid som den eg allereie har... ehe.
- Drita i å reisa nokon plass. :(
- Aldri meir kjøpa avisar eller blad, men kun lesa på internett... dette krev sannsynlegvis at eg fysisk lukkar augo når eg går forbi avis-/bladhyllene.

Kva meir kan eg gjera? Eg treng tips! Masse tips! Hjelp meg!
Kva kan eg gjera NO for å klara å overleva på 800 kroner i tre veker, og kva kan eg gjera FRÅ NO AV for å klara å overleva på 1700 kroner i månaden?
Hugs at dette ikkje berre hjelper meg, men alle sånne som meg som vel å bu i ein fin leilegheit framfor å leva.

Nokre snuttar på poesidagen

2011-03-21T13:48:00.002+01:00

I dag er den internasjonale poesidagen, og det må så klart markerast. Dei som tør å leggja ut sin eigen poesi, får gjera det - sjølv lar eg "greater minds" tala for meg i dag, og det er nokre av favorittsongskrivarane mine som får den æra.

MALCOLM MIDDLETON

unrelenting unconfidence
a badge that states "mess"
a lack of bike and gentle sleep
remind me of my total belief in the depth
of my unworthiness

GEORGE HARRISON

little darling
i feel the ice slowly melting
little darling
it seems like years since it's been clear
here comes the sun

JONI MITCHELL

she removes him like a ring
to wash her hands
she only brings him out to show her friends
i wanna free him
secrets and sharing soda
that's how our time began

JON FOREMAN (SWITCHFOOT)

it was a beautiful letdown
when you found me here
yeah, for once in a rare blue moon
i see everything clear
i'll be a beautiful letdown
that's what i'll forever be
and though it may cost my soul
i'll sing for free

GREG BROWN

see the city lights shining
when you're sick you look so tiny
i'm gonna put you in my pocket
go down to where it's warmer
i'm gonna throw you in the ocean
and you will turn into a dolphin

GORDON SUMNER a.k.a. STING

all this time the river flowed
in the falling light of a northern sun
if i had my way i'd take a boat from the river
men go crazy in congregations
but they only get better
one by one

PETER FURLER + PHIL JOEL (NEWSBOYS)

close as a brother
the way we used to be
i'll hold my breath
and i'll wait for you to breathe

-------------

Kva dikt/songtekstar/annan poesi likar du?

Snøvlaren på N18

2011-02-26T21:43:00.000+01:00

Det har skjedd fleire gongar at eg har blitt sjekka opp på bussen eller t-banen heim til Kringsjå, og særleg litt seint på kvelden i helga. Alle gongane før i går har det vore utlendingar (eg er som kjent utlending sjølv, så eg har ikkje noko problem med at dei er det - eg berre påpeikar tendensen). Men i går var det ein trøndar. Ein snøvletrøndar. I byrjinga både snøvla og knota han så mykje at eg ikkje høyrde at han var trøndar, men eg trur han la litt om då han høyrde at eg ikkje var innfødd. Opningsreplikken hans var "Får jeg lov å spørre...?" (peikar på dei to pappeskene eg held). Han bruker mykje tid på å snakka om desse pappeskene, og vekslar litt mellom å meina at det ser veldig slitsamt ut og at det ser veldig balansert ut. Eg forklarer at eg skal flytta, og han gjer store auge. Så bruker han litt tid på å vera fascinert over at eg skal flytta, og at eg ber desse eskene rundt i byen, og at eg skal flytta. Han spør kva eg driv med, og kor gamal eg er. Det han reagerer på, er sjølvsagt svaret på spørsmål to. Han røper fort at han er nesten 11 år eldre enn meg. Kva trur du skjer då? Jo, han bruker tid på å vera fascinert over det.

På bussen unnskuldar han seg for snøvlinga og seier at eigentleg har han tenkt å slutta å drikka, han spør om eg har eit mannfolk i livet mitt, eg seier nei, han spør kvifor ikkje, eg lyg og seier at eg tenkjer berre ikkje så mykje på slikt, han spør om eg ikkje likar menn, eg ler, han blir flau og seier at det hadde han så klart ikkje noko med, og så kan æ gi dæ et lite kyss? Eg seier nei helst ikkje. Han seier jaja eg er vand med å bli avvist. (Kva svarer ein då, liksom.) Det er nesten stille resten av bussturen, bortsett frå at han fleire gongar seier at det ikkje var meininga å gjera meg nervøs. Eg seier at det er eg ikkje. Så går han av på yrkesskolen.

Opp ei trapp og ut ein veranda, mi adresse er forandra

2011-02-23T16:25:00.000+01:00

Om ei veke så bur eg faktisk her. Det er så fantastisk at eg blir litt svimmel av tanken. Det tyder òg at alle brev frå no av må sendast hit:

[namnet mitt]
Kingos gate 1A
0457 Oslo

Og eg vil gjerne ha besøk! :D

Var berre det.

Miljøvenleg klesvask

2011-02-21T13:25:00.002+01:00

Alle må me vaska klede. Iallfall alle som bur for seg sjølve. Tenk deg at du vaskar klede minst ein gong i veka. Kor mykje vatn trur du at du brukar på det? Kor mykje straum? Vaskemiddel? Tøymjuknar? Du skjønar kor eg vil hen. Alt dette er vanskeleg å gjera noko med, for me må jo vaska kleda våre. Likevel finst det enkle løysingar for å gjera klesvasken meir miljøvenleg. Tiltaka er ordna etter krav til innsats, og kjem med bonusar!

FOR DEG SOM IKKJE VIL GJERA NOKO DRASTISK
1. Vask på kaldare temperatur. Det som ikkje MÅ vaskast varmt, BØR ikkje vaskast varmt. Set maskina på eitt hakk kaldare enn du plar og eventuelt lettstelt, og tenk på at kleda dine vil halda seg fine lenger.
2. Tenk deg om før du kastar ulltøyet i vaskemaskina. Ull treng ikkje å vaskast så ofte. Prøv heller å lufta tøyet, og tenk på den friske lufta som ulla pustar inn.

FOR DEG SOM ORKAR LITT
1. Bruk tørketrommelen kun i naudstilfelle. Heng opp, og tenk på at kleda dine slepp å bli kasta rundt og klemt på og herja med - og at du byggjer musklar i armane.
2. Spar opp ei god mengd klede før du vaskar, og ikkje sorter på farge, kun på lyst og mørkt. Fyll opp maskina og kjenn kor godt det er å tømma skitentøyskorga.

FOR DEG SOM VIL GJERA ALT DU KAN
1. Følg alle råda over, og kle deg med godt samvit.
2. Kjøp deg vaskenøtter, eit miljø- og hudvenleg vaskemiddel, og tenk på at huda di slepp masse ekle kjemikalie som du ikkje veit namnet på - og at du no kan fortelja folk at du vaskar kleda dine med nøtter!

-----

Dette innlegget er eit bidrag til prosjektet Klima=Helse. Sjekk det ut her og delta gjerne, du òg!

Havskilpaddemammainstinkt

2011-01-15T04:04:00.003+01:00

Om natta når eg ikkje gidd å leggja meg eller ikkje får sova, då får eg idear. Ein av desse ideane er litt rar. Men eg har fått han fleire gongar no, og rare idear som er litt gjengangarar er kanskje ikkje så frykteleg rare likevel? Okei, her kjem ideen.

Eg likar veldig godt skilpadder, som de kanskje veit. Havskilpadder er litt ekstra fine. Om eg kunne ha ein heime så ville eg det. Uansett. Atlantis Utveksling har eit program for havskilpaddehelse i India. Her er litt av informasjonen deira, fritt omsett og parafrasert og forenkla:

I Goa i India går m.a. turismen hardt utover havskilpaddehelsa. Kun 1 av 1000 fødde havskilpadder blir vaksen. Bråk og folkemassar sjenerer dei og difor trekker dei seg tilbake til sjøen og formeirar seg ikkje. Kunstig lys tiltrekker havskilpaddebabyar i feil retning, og mange av dei går seg vill og finn aldri tilbake til sjøen. Strendene der havskilpaddene lagar "reir" er i tillegg forureina og forsøpla, og ofte ulevelege.

Det hyggelege er at det finst kjempekonkrete tiltak for å forbetra levekåra for favorittdyret mitt. Ein kan til dømes reisa til Goa og finna områda der havskilpaddene legg egg, rydda området for søppel, skjerma det for kunstig lys og inntrengarar, og driva informasjonsarbeid for turistar slik at dei ikkje får koma inn og øydeleggja.

Eg føler meg så idealistisk når eg skriv om dette. Det er litt merkeleg å tenkja på at noko så særskilt som havskilpaddehelse kan engasjera meg. Men er det ikkje viktig? Det tykkjer eg.

No veit eg ikkje så mykje om Atlantis Utveksling. Prosjektet høyrest seriøst ut, og eg har ingen grunnlag for å vera skeptisk enno, men eg vil gjerne ha innspel om det er nokon som er meir opplyste enn meg. Ein annan ting eg gjerne vil vita er om nokon "der ute" kunne tenkja seg å vera med meg til India. Long shot, kanskje, men det kan jo henda. Eg reiser nok uansett, ein gong, men det er jo hyggeleg å ha med ein ven. Det er snakk om minst 4 veker, og eg vil gjerne gjera det i år eller seinast neste år.

No tykkjer eg du skal biletgoogla "havskilpadde" eller "turtle" og sjå kor himla fine dei er. <3, for å seia det sånn.

Det gamla og det nya

2010-12-31T14:12:00.001+01:00

I 2010...

... gjekk eg på Sagavoll i eit halvår og det var fantastisk.
... var eg på interrail med mor og me kalla oss sjølve Professional Havers of the Fun.
... jobba eg på Solborg om sommaren og favorittkollegaen min var ei herleg dame med Down's syndrom.
... byrja eg på UiO og tykte heldigvis det var meir kjekt enn stress.
... har eg vore forelska i to personar som visste det og to som ikkje visste det (så vidt eg veit).
... var eg rusfri i fleire månader, studiestartfull eit par veker og rusa på livet ganske mykje av tida.
... budde eg mykje aleine og kjente meir og meir at eg ikkje er laga for å bu aleine.
... utvikla eg ein ny hobby, nemleg songomskriving.

I 2011...

... skal eg flytta hit og få det mykje, mykje betre.
... skal eg syngja i Kor Major, som har vore på Beat for Beat og er kjempeflinke og kjende for å ha godt miljø i tillegg.
... skal eg dansa igjen, kanskje tango og hiphop for å utfordra meg sjølv litt ekstra.
... skal eg ta 70 studiepoeng om alt går som eg vil.
... skal eg skriva meir brev og dagbok.
... skal fantastiske ting skje. Berre vent og sjå.

Flytursongen

2010-12-14T09:32:00.001+01:00

Det kom ein song til meg på flytoget og flyet denne gongen, då eg var på veg heim i går. Sjå her vel:

Å Vestland, Vestland når eg ser deg slik
Ifrå eit fly, då høyrest det eit skrik
Eit skrik som jublar for mitt Rogaland
No er eg heime, kjære Solastrand

Å gode Jæren, eg flyr over deg
Og ser du ventar vent og mjukt på meg
Når flyet landar er eg ikkje harm
For eg er heime, kjære jordbærfarm

Å Røyneberg, omsider er eg her
I barndomsheimen som eg har så kjær
Om få minutt ser eg familien min
Og denne jula blir utruleg fin

(det finst ein alternativ slutt, spør viss du er nysgjerrig og toler kliss)

Eg hjarta SmiO, SmiO i mitt hjarta

2010-12-06T01:24:00.002+01:00

Eg kom nettopp heim frå juleavslutning med SmiO, det var triveleg, og eg har akkurat rukke å bli i stand til å skriva cirka skikkeleg igjen. Så her kjem Den Offisielle Julesongen til Sara 2010:

(melodi: Blue Christmas)

I år e eg aleina i julå
Og ensomheten snike seg innpå
Julepynt, fin musikk
og lys i grønne trer
Gir ingen julestemning
Når ikkje du e her

Og nå når snøen begynne å falla
Då begynne savnet å kalla
Eg vett du klare deg fint
Med feiringå di
Men eg får vel ver aleina i julå

-------

Tykkjer forresten det er verd å nemna at Mål og makt-Marianne etter framføringa spurte om eg hadde gått på musikklinja. Fint at nokon ser talentet mitt ;D tjohei og god natt!

Glimt av advent

2010-12-02T15:07:00.002+01:00

I år greidde eg å finna den perfekte måten å innleia kyrkjeåret på. På fyrste sundagen i advent var det lysmesse i Majorstuen Kirke med flott korsong og det som elles høyrer til lysmesser. Det var inkje mindre enn magisk. Sentimental som eg var den dagen (ja, den dagen, shut up!) så grein eg meg gjennom heile greia.

I går var det som kjent 1. desember, det dei fleste tenkjer på som fyrste dagen i advent. Eg har ingen fysisk adventskalender i år, så eg har meldt meg på masse konkurransekalenderar pluss ein veldig fin Alternativ Julekalender, kor eg får lasta ned ein song kvar dag. Desse skal eg laga ein fin cd av og no røper eg kanskje ei julegåve men kanskje ikkje kven veit og gi til nokon til jul kanskje. Eller berre til meg sjølv, det funkar òg. Ein annan morosam kalender eg følgjer med på er ein på youtube som Fredrik frå ungdomskoret mitt lagar. Han "drøser" og syng og det er intenst.

Men, det eg eigentleg skulle seia om i går var at eg bestemte meg litt sånn halvspontant for å gå på solidaritetsgudsteneste i domkyrkja i samband med aidsdagen. Det var ei stemningsfull gudsteneste, og etterpå var det mange som var med og gjekk i fakkeltog (eg hadde ikkje tenkt å vera med, men de kjenner meg, eg har ein tendens til å bli med på ting likevel). Det var ei veldig fin oppleving.

På sundag er det juleavslutning med SmiO. Då skal eg syngja ein song, for å seia det sånn. Det er ikkje kvar dag. (Eller, jo, eigentleg. Men det er ikkje kvar dag eg bevisst syng for andre.) Som de kanskje veit så er ein av favoritthobbyane mine å omsetja/gjendikta songar, og då me i styret fekk i oppdrag å bidra med kulturelle innslag, så fekk eg eit påskot til å dikta ferdig julesongen min, og rimløysingane kom som vanleg til meg i dusjen. Så de som kjem til Jens på sundag får høyra eit... eh... ein song. (Eg skulle til å skriva meisterverk, men eg vil ikkje byggja forventningar. Eg er ikkje Elvis, liksom, eg berre latar som.)

Elles driv eg og les til eksamen for tida. Det kjenst litt vondt at eksamen skal prega adventstida såpass mykje, men heldigvis er eg heilt ferdig om litt over ei veke, og då kan eg reisa heim til dei gamle og ha ordentleg advent. Det blir fint.

Her er mi omdikting av det siste verset i "Have yourself a merry little christmas":
(Dette er ikkje den offisielle julesongen min - den skal de få sjå fyrst etter urframføringa!)

snart så ska du hjem te mor i julå
ka som måtte skje
får du bare overleva fram te det
så håbe eg at du får kjenna julefred

Tenk om eg hadde gått på heildagsskule.

2010-11-12T18:57:00.002+01:00

(Ei stund har eg hatt lyst å kommentera heildagsskuletanken, så her kjem eit lite forsøk.)

"Fra Danmark meldes det om en heldagsskole med flere konflikter og med barn som gråter og som ikke vil gå på skolen. Mange barn i den danske heldagsskolen - det er inntil videre en forsøksordning - synes nå at skolen er en trist plass å være." (frå bt.no)

Eh, ja. Meir om dette lenger nede.

«Heildagsskule gjev meir læring, det gjev elevar som trivst betre, det gjev meir fysisk aktivitet og eit betre og meir heilskapleg tilbod som foreldra er nøgde med.» (frå nrk.no)

Korleis i huleste veit dei at elevane trivst betre? Har dei gjort ei skriftleg undersøking, kanskje? Vel, eg veit litt om slike skriftlege undersøkingar då eg har vore med på mange sjølv, og resultata av slike er ikkje til å stola på. Det kan rettnok godt henda at elevane som trivst i utgangspunktet, trivst betre - men resten lyg. Meir om dette òg lenger nede.

Altså. *kremtar og rettar seg opp* I dag, i 2010, er eg vaksen nok til at det kjenst greitt å vera litt open om dette, så no skal eg fortelja litt korleis eg opplevde barneskulen. Eg ber om at lesarane tar hensyn og ikkje siterer meg på dette utan å spørja, eller snakkar med nokon som kan vera berørt av dette. Om nokon sjølv trur dei er berørt av det eg fortel, ver så snill og ikkje ta det ille opp. Du er truleg ikkje skuld i noko som helst.

Eg var usikker og aleine. Vener kom og gjekk. (Det gjer dei litt framleis, men no er det meir snakk om at graden av kontakt med den einskilde kjem og går.) Eg hadde vanskeleg for å halda på ein venskap. Ærleg talt veit eg ikkje om det var min eigen feil eller ikkje, men det var kanskje det. Dei gode venene eg hadde gjekk stort sett på andre skular. Eg opplevde at somme i klassen min var der for meg når det gjaldt, men eg greidde ikkje å oppretthalda kameratskap med dei i kvardagen. Og dei eg hadde ei kameratskapskjensle med, stolte eg ikkje heilt på. Det hjalp kanskje heller ikkje at eg hadde null sjølvinnsikt og difor ikkje greidde å finna ein gjeng eg passa inn i.

Mange, mange gongar fylte eg ut sånn derre "mobbeskjema". Kvar gong sat eg der med arket med førande spørsmål foran meg og hadde vondt i magen. Og eg kryssa av "nei" eller svarte blankt eller noko liknande, alltid, for eg blei jo ikkje mobba akkurat. (Eller, det kan kanskje diskuterast. Periodevis blei eg nok det, men det var så udefinerbart at eg greidde ikkje å setja ord på det.) Det einaste eg visste var at eg ikkje hadde det særleg godt.

Barneskulen varte evig. Kvar dag varte evig. Kvar time varte evig. Kvart friminutt varte evig.

Noko av det verste var skulereglementet. Til dømes den regelen om at ein ikkje fekk lov å vera inne i friminutta. Eg ser at intensjonen med den regelen var god. Det er viktig med frisk luft og rørsle og slikt. Og sosialt samver, for dei som greidde det. Men DU Å DU så kleint det er å stå ute i ein skulegard aleine! Det hendte eg prøvde å gøyma meg, og det hendte det funka. Men det er stusseleg, det òg, og kjempekleint om ein blir oppdaga.

Noko anna eg hata var at skulereglementet hadde eit forbod mot mobbing. Ikkje at det var ein dårleg regel i seg sjølv, men det hjalp jo ingenting. Det frustrerte meg så innmari, utan at eg kunne argumentera ordentleg for meg. No kunne eg sagt at det går jo ikkje an å handheva ein slik regel, pluss at den ikkje tar høgde for at elevar kan mistrivast utan at det er mobbing som er årsaka.

Okei, de har skjøna at barneskulen ikkje akkurat var ein dans på roser for meg. Nok om det. Men tenk om desse skuledagane, som allereie kjentest så smertefullt lange, skulle vore endå lengre. Tenk om eg skulle vore tvungen til å ha alle dei ekstrakurrikulære (det er vel ikkje eit ord men det drit eg i akkurat no) (okei det heiter kanskje berre fritids-) aktivitetane mine på skulen. Tenk om eg aldri hadde hatt fritid til å møta dei venene mine som gjekk på andre skular. Eg seier ikkje at "då hadde eg ikkje vore her i dag" eller noko såpass dramatisk. Men fytti. Sjeleglad hadde eg iallfall ikkje blitt.

Det eg prøver å seia er kanskje dette:
Heildagsskulen er ein god idé for dei elevane som trivest på skulen sin (merk: skulen sin, dvs den spesifikke skulen, og ikkje "skulen" som konsept) og som difor er motiverte for å vera der og læra. Dei vil ha glede av å kunna tilbringa meir tid på ein stad dei allereie likar å vera. Men: Dei elevane som er motiverte for å læra, og for å gå på skulen generelt, men som ikkje trivest på sjølve skulen der dei går, vil føretrekkja å få god tid heime til å gjera lekser på eiga hand. Og om dei blir tvungne til å bli på skulen lenger, vil dei berre mistrivast meir. Dette er eg heilt fullstendig 100% overtydd om.

Men eg vil veldig gjerne høyra kva andre meiner om saka, altså!

Helsing meg, litt sjenert.

November blir litt av ein månad!

2010-11-01T22:47:00.000+01:00

Jah. I år har eg to novemberprosjekt, takk til fjesbok (og litt overraskande moralsk støtte). Det eine er det ganske kjende No Shave November. Trur eg kjem til å få eit nydeleg skjegg. For mange handlar dette prosjektet kun om moro, eller å sjå kven som er mest "frodig" (i den botaniske tydinga). Men eg har gjort litt research, på fjesbok så klart, og funne ei hending som passar for feministar som meg. Den er laga av ei gruppe som òg markerer No Make-up March. Føremålet med begge prosjekta er å kritisera skjønnheitsideala og krava som kvinner må leva opp til kvar dag, og å oppmoda kvinner til å vera seg sjølve og ikkje uroa seg så mykje over korleis dei ser ut. (Eg kjem ikkje til å ta det som eit personleg nederlag om eg ikkje greier heile månaden. Det er tanken som tel.)

Det andre prosjektet eg er med på denne månaden er Rusfri November. Det er fleire grunnar til det. I studietida er det mykje drikking. Øl er eit sosialt konsept, og sprit er lik moro. Men er det eigentleg naudsynt? Kan me ikkje koma i kontakt med folk med ein kopp kaffe i handa i staden for eit glas øl? Kan me ikkje dansa og le høgt med brus på bordet i staden for sprit? Det trur eg. Dessutan er det eit kjempesignal å vera den som lar vera å drikka. (Respekt til dei som er fråhalds heile året, ass!) No i november vil eg spara litt pengar og stoltheit og nyta søndagsmorningane utan hovudverk samtidig som eg finn nye kreative måtar å ha det gøy på i helgene. Det trur eg blir bra.

You think you've seen the sun, but you ain't seen it shine.

2010-10-26T15:19:00.000+02:00

Av og til les eller høyrer eg folk sørga over kor god fortida var og over at ting aldri vil bli det same i framtida. Eit døme: "Skogturer og måltider og togturer som aldri blir det samme som da du var barn" (Eskeland, Filologen nr 3 2010). Eit anna døme: "Folkehøgskuleåret var det beste året i livet mitt" (mange, mange kjelder). Dette gjer meg trist. Ikkje fordi eg ser på framtida som håplaus og keisam. Tvert imot! Eg tykkjer det er kjempetrist at så mange tenkjer at dei allereie har levd den beste tida i livet sitt.

Sjølv har eg ein ambisjon om å leva eit endå meir meiningsfullt og morosamt og fargerikt liv i framtida enn eg har til no. The best is yet to come! håpar eg. Eg vel iallfall å ha den haldninga i staden for å lengta tilbake til ei fortid som eg ærleg talt ikkje hugsar på ein så romantisk måte som mange gjer. (Mykje bra har skjedd, men barndommen var ikkje problemfri.)

Ja, folkehøgskuleåret var fantastisk, og eg veit at eg aldri vil ha eit slikt år igjen. Men eg nektar å finna meg i at eg aldri vil ha eit like bra år igjen. Eg har iallfall planar om å leva så lenge eg lever! Kva med deg?

Haust i hovudstaden

2010-10-20T14:44:00.000+02:00

Allereie har eg fått visse av symptoma på haustdepresjonen. Nesten alltid litt trøytt, held meg mykje innandørs, lite appetitt. Om sommaren trur eg alltid at eg er overfølsom mot lys, men om hausten merkar eg på kroppen kor lite lys det er.

Likevel er eg ikkje haustdeprimert. Ikkje slik eg plar bli. Der er ting ved denne hausten som gjer han uthaldeleg. Her og der, no og då, finn eg små augneblink - små lysmagnetar - som klistrar lyset til meg og gjer at eg orkar mørkret og kulda.

Kva er dine lysmagnetar?

Smil! :)

2010-10-08T12:00:00.001+02:00

Sjå denne og denne videoen i dag. Og smil. :)

Om eit lite menneske

2010-09-25T14:45:00.004+02:00

Ein gong på ettermiddagen i går gjekk eg på t-banen og sette meg overfor ein liten gut på kanskje 3-4 år. Umiddelbart såg det ut som han sat åleine, men så såg eg ei lita gruppe med ungar og to unge vaksne litt lenger unna som eg tippa han eigentleg var i lag med. Men så sat han likevel der litt for seg sjølv. Dette lille mennesket såg på meg fleire gongar i løpet av den korte turen, med sånne forsiktige blikk og halvsmil. Ein annan av ungane sat og sa "Neste stasjon, Berg" osb for kvar stasjon før høyttalardama sa det, og kvar gong syntest eg at eg såg guten foran meg himla med augo. Gjer små ungar slikt? Kan henda eg berre innbilte meg det. Uansett. Då me kom til Ullevål stadion skulle tydelegvis desse ungane av. Ho eine vaksne sa til guten at han måtte koma. Han byrja å reisa seg og støtta seg på knea mine for å koma seg opp. Akkurat som det var den mest logiske måten å gjera det på. Ho vaksne såg på meg som om ho ville seia "unnskuld", eller noko. Eg kjente at det var veldig vanskeleg å formidla "ingenting å unnskulda for, eg elskar når ungar støttar seg på knea mine, dessutan må han vel få gjera slikt om han vil" med ansiktet, så eg ga ho heller eit halvsmil av liknande slag som det eg hadde fått av den lille tassen eit par minutt tidlegare. Han gjekk av t-banen før eg rakk å tenkja å, eg vil gi dette magiske lille mennesket ein klem.

Seinare same dagen møtte eg ein flokk med bråkete og plagsame ungar og skjøna ingenting.

Kyrkja på onsdag

2010-09-16T08:48:00.003+02:00

Denne helga er det Taizé-treff i Oslo. Det har eg ikkje meldt meg på, fordi det kostar pengar og eg veit cirka ingenting om det. Men i går var eg på kveldsbøn i domkyrkjekapellet, i samband med dette arrangementet. Dei har møte kvar kveld på førehand, som alle kan koma på, og eg hadde ein kortvarig draum om å gå kvar kveld for å gjera opp for at eg ikkje har gjort noko kristeleg sidan... vel, sidan Skjærgårds. Men eg fekk ikkje til å gå før i går (det er ikkje tid til noko som helst for tida).

Eg trur eg var førebudd på heilt "feil" ting. Kanskje hadde eg sett for meg ein roleg gudsteneste med ein del folk der ein kunne delta eller ikkje delta og det ikkje hadde så mykje å seia. Roleg var det, men resten var ikkje heilt som eg trudde. Det var eit ganske lite rom, og få folk. Etter kvart satte dei fleste seg ned på eit golvteppe, og somme brukte ein liten krakk til å knela på. Eg kjente at det var ein type ting eg kunne gjort om eg var der med folk eg kjente, eller om det hadde vore ein større folkemengde å gøyma seg i, og litt betre plass. (Fekk forøvrig inntrykk av at alle der kjente kvarandre.) Så eg sette meg på ein stol, og følgde med.

Etter nokre minutt byrja ein av dei som sat der, å syngja. Det var ingen som sto foran og leia, ingen prest eller noko. Men ein fyr blant desse menneska byrja å syngja. Han hadde ein utruleg djup og klar røyst. Dei andre hang seg på, og plutseleg var songen fleirstemd og det var akkurat som desse menneska var eit kor.

Eg sat gjennom heile bønesamlinga, som besto av songar på norsk, engelsk, fransk, tysk og latin, og lytta.

No er eg litt usikker på om eg kan kalla dette ei religiøs oppleving. Sjølv hadde eg inga kjensle av kommunikasjon med Gud (men det plar eg heller ikkje ha), og det var jo ei gruppe menneske eg sat og lytta til. Men vakkert var det. Og eg kan kanskje ha gått derfrå litt inspirert.

Om å gå på teater med pressebillett

2010-09-03T22:51:00.002+02:00

(Musikalen Next to normal, Det norske teatret)

Det er kanskje flautt å innrømma kor glad eg blei då eg fekk to gratisbillettar til ein teaterpremiere. Eg forventa berre ein, og var førebudd på å sitja aleine og notera. Men eg gløymde å ha med penn, og gjekk ikkje aleine. Difor blei det mest som ein vanleg teatertur - bortsett frå at det var masse kjendisar i salen (igjen er eg litt flau over kor begeistra det gjorde meg).

Men no var eg jo der for å skriva ei teatermelding. Det kjentest litt som å vera tilbake i kommunikasjon&kultur-modusen, og eg tok meg i å dra fram diskursbegrepet og nesten halda teljing på klisjeane. Men for nokon fantastiske klisjear! Det må berre seiast at eg elskar dramatisk song om kjærleik og frustrasjon og galskap, særleg når setningar som "eg elskar deg" og "eg blir galen" vert gjentatt litt for mange gongar. Det er dei teite tinga ein fort kan bli rørt av.

Når det er sagt, var det eit ganske seriøst tema i stykket og alt var ikkje sånn der musikaldramasvada. Det er berre vanskelegare å få fram kvaliteten og seriøsiteten i eit hastverksblogginnlegg. Difor er det bra at det kjem ei fullstendig teatermelding i neste nummer av Motmæle. Les ho, men viktigare: Sjå stykket.

Hjelp, eg er ein himla dårleg bloggar!

2010-09-01T02:01:00.002+02:00

(Tittelen er inspirert av alle dei himla dårlege filmane med himla teite titlar som byrjar med "Hjelp" og sluttar med ropeteikn)

Eg har ein ambisjon om å gjera denne bloggen litt interessant. Veit ikkje heilt korleis eg skal gjera det utan å verka som ein dårleg imitator av eitt-eller-anna, men me får sjå. Kanskje blir neste innlegg verdt å lesa og ikkje ei kvasiemosjonell skildring av det eg tenkjer på når eg er aleine om kvelden.

Følg med!

Ein tanke...

2010-08-05T02:39:00.002+02:00

Går det an å vera kronisk forelska?

Eg kom til å tenkja på at det er frykteleg lenge sidan eg tok ein god, langvarig pause frå å vera forelska i nokon. Når eg tenkjer meg litt meir om så kan eg rett og slett ikkje hugsa sist eg hadde ein slik pause. (Kanskje var det eit par månader i byrjinga av Sagavoll-året, men det var liksom litt småting der òg.)

Denne lidinga eg kanskje er i ferd med å diagnostisera meg sjølv med, kan nesten klassifiserast som ei avhengigheit (er det eit ord?). Og det er eigentleg ein smule slitsamt. Sjølv om eg ikkje fryktar å pådra meg lungekreft eller hepatitt som konsekvens av kjenslemaratonen, så kan eg enda opp utrøysteleg skuffa dersom ingen av sjukdomsframtoningane fører til eit livsvarig sjukehusopphald (litt usikker på om det er ein god metafor for ekteskap/samliv, men klokka er trass alt snart 3 om natta, og som Ted Mosby veit så tenkjer ein ikkje klart etter klokka 2).

Dette må eg sova på.

Sara tenkjer langsiktig! (say whaaat)

2010-07-24T12:14:00.006+02:00

I det siste har eg måtta tenkja ein del på utdanning og yrkesveg og slike vaksne ting som eg eigentleg har lyst å utsetja. Eg endte opp med lingvistikk på 1. prioritet, og kom inn. Det er heilt greitt. Eg trur eg skal klara eit år med grammatikknerding, så får eg litt basiskunnskap om språk og mykje rar kunnskap som ingen av vennene mine utanfor NMU forstår at nokon kan bry seg om. Tippar eg.

Men etter dette året er det absolutt ingen garanti for at eg har kjempelyst å driva med endå meir lingvistikk. Det er ein sær interesse eg har, men eg ser ikkje for meg at det er ein yrkesveg for meg. Etter mykje positiv påverknad frå vener og bøker (:P) har eg fått meir og meir lyst til å jobba med noko meiningsfylt. (Veldig spesifikt, ai nåo.) Det gjekk verkeleg opp for meg kva eg vil då eg snakka med ein barndomsven som ynskjer noko heilt anna. Han vil heller ha ein jobb der han får utvikla eit produkt som er nyttig for samfunnet enn ein der han gjer små ting for menneske og iblant kanskje får sjå takksemd i augo deira. Då han sa det, var det plutseleg klinkande klart for meg at eg er heilt motsatt.

Så, korleis kan eg bruka språkinteressa for å gjera noko meiningsfylt for menneske? Jo, no skal du høyra: Eg kan jobba med innvandrarar. DING

Sjølv om eg personleg ikkje er den typen innvandrar som slit med integrering eller som kjem nederst i bunka av jobbsøknader eller som nokon eingong veit er utlending til eg seier eg er det, så er eg den typen som heile livet kjenner ei viss tilknytning til to stader, men aldri høyrer 100% til nokon av stadene. Born confused. Difor er eg kanskje bittelitt eigna til å jobba med andre menneske som ikkje er fødde i Noreg av norske foreldrar med norsk som morsmål.

Dette kjenner eg at eg er litt gira på. Men kva slags jobb kan eg ha? Det skal eg undersøkja. Følg med om du vil.

Tenk at eg bur her!

2010-07-16T13:41:00.002+02:00

Dette er eit utbrot eg har kome med fleire gongar. "Tenk at eg bur her!" Det er heilt merkeleg for meg. Kanskje er det litt rart at eg tykkjer det å flytta ut er så stort og gøy, men det er jo ein grunn eller to til det. Eg har sett slik fram til fridomen (og ansvaret som følgjer med) ved å bu åleine. No er den tida komen, og det er fantastisk!

Hybelen min er 11kvm, og delvis møblert. Eg deler kjøkken og bad med ei eg ikkje enno har truffe (ho er sikkert på ferie). Det er i fyrste etasje, noko som var kjempepraktisk for innflytting. Vinduet på rommet mitt ser utover ein plen der folk av og til ligg og soler seg eller speler fotball. Førebels ser rommet mitt litt keisamt ut, men eg har store planar om å pynta!

Den tida eg er her før studiestart prøver eg å bli litt kjend i området og i byen. No greier eg å finna fram mellom hybelen og kiwien og kundesenteret og t-banen. Eg veit korleis eg skal koma meg til sentrum (det er rettnok ikkje så veldig vanskeleg), Sagene og Bjerke. I morgon skal eg få omvising/byvandring :)

Forresten så har eg jo fått ny adresse, og det er veldig kjekt å få post. Skriv til:
[Sett inn namnet mitt her]
Olav M. Troviks veg 54, H104
0864 Oslo

Eg trur, eg trur på sommaren

2010-06-20T20:17:00.004+02:00

Etter nokre vanskelege avskjedar reiste eg, saman med mor mi, på tur. Me har vore på eit par mindre turar før, til London og Paris. Men no tenkte me at me trong ein skikkeleg tur for å utvida horisontane våre og bli betre "vener". Så me reiste på tur den same dagen som dei fleste frå Sagavoll reiste heim.

Det tok 3 dagar før me kom til eit eigentleg mål. Etter ei natt i Gøteborg og ei i Hamburg kom me til Praha. Flott by, mykje liv og musikk og spanande arkitektur og eigentleg noko for einkvar smak. Kjekk ferieby, og god start på turen. Vidare reiste me til Wien, fordi ein tsjekkisk student på eit tog sa at han elska Wien. Han må ha hatt ganske "vaksen" smak. Det var ikkje mykje me kunne sjå i den byen som var tiltalande for ungdom, og arkitekturen var det einaste som kunne vera interessant i det heile tatt (men den var òg langt i frå min eller mor sin smak). Det vart difor eit nokså kort opphald der. Neste stopp var Budapest, noko me hadde gleda oss til lenge. Fantastisk by! Ei brei elv deler byen i to (Buda og Pest, logisk nok). Pest har storbypreget, med shopping og turistfellar og masse som skjedde heile tida. Buda er "gamlebyen", mykje mindre folksamt og verdt å bruka litt tid på.

Me kunne nok vore i Budapest veldig lenge, men til slutt måtte me nesten vidare. Eigentleg hadde me tenkt å reisa heilt til Istanbul, men me oppdaga etter kvart at det ikkje var tid til det. Me hadde nemleg "berre" 3 veker på oss, og berre togturen til og frå Istanbul ville ta nesten to døgn. Så me reiste heller vestover. Me var innom Zagreb (koseleg) og Ljubljana (koseleg) før me kom til eit ganske varmt strøk - Verona i Italia. Tidlegare har eg vore skeptisk til Italia (det er eit kapittel i seg sjølv), og er framleis skeptisk til Roma, men Verona var akkurat passe stort og utruleg fint og difor "ein perfekt introduksjon til Italia" (mor sine ord). Den fantastiske maten og vinen me opplevde der var verdt besøket i seg sjølve.

Eitt mål mor hadde med denne turen, var å sjå Garmisch-Partenkirchen (gokk i Tyskland), der ho budde ein periode då ho var på min alder. Det vart difor neste stopp. Koseleg nok stad, typisk Bayersk, flott landskap... Ikkje noko for meg. Men det var nok fint for mor å sjå det att. No var me på nordover, og resten av stoppa var eigentleg berre "mellomlandingar" på veg heim. (München er dritkeisamt, så er det sagt.) Den siste natta på tur var på eit hotell i Hjørring i Danmark, der me såg MGP på storskjerm i lobbyen. Neste dag kom me heim.

Sidan det har eg jobba. Det har vore litt tid til å treffa vener òg, men mesteparten av tida har gått til fornuftige ting, for ein gongs skuld. Ein må jo tena litt pengar òg, etter å ha brukt såpass mykje som eg har det siste året... (Drit i, det har vore så sjukt verdt det.) Så eg jobbar på ein folkehøgskule (hehe, fekk ikkje nok) her i Stavanger og ryddar etter alle slags rare gjestar. Det er faktisk litt kjekt.

Snart skal eg møta att ein mengde sagavollingar på Skjærgårds, og gler meg allereie som ein unge til det. Rett etterpå, utan å reisa heim først, skal eg flytta inn på hybel i Oslo. Altså, eg kjem ein tur heim etter det, så frykt ikkje, rogalendingar :) Men så skal eg meir eller mindre starta eit nytt liv. Det vert spanande, og det vert fint.

Å, forresten! Veit de kva eg har funne ut? Alle landa eg har nokon gong har vore i, har eg vore i i 2010. Er ikkje det kult? (Det kjem eg aldri til å kunna seia att...)

God sommar!

Tider skal komme, tider skal henrulle

2010-05-11T14:30:00.003+02:00

Kjære lesar. Dette blir eit høgst personleg innlegg, som eg ikkje eingong veit om eg skal la liggja på verdsveven lengre enn nokre timar. Så du er kanskje heldig som får lesa dette. Eg ber deg om tålmod dersom eg ikkje vil gå i detaljar om akkurat det som du kjem til å bli mest nysgjerrig på. Me får sjå om det er grunn til å skriva meir om det seinare.

Sidan sist har eg fullført skuleåret på Sagavoll. Det har vore avslutningar alle vegar, klemmar, gråt og helsingar i årbøkene. Men konseptet "slutten av året" har prega mykje meir enn det. Det har prega alt. Stemninga er forandra. Soveromma og stovene er tomme. Dagane er fullstappa av program. Det luktar reint overalt. Kroppen reagerer til og med (på ulike måtar). Og ikkje minst kjenslene. Ein kjenner sorg for at det er over, glede for at det har vore så bra, venekjærleik for alle dei fantastiske menneska ein er blitt kjend med, og mange kjenner nok så vidt at ei forelsking snik seg på dei - eller lagar storm i magen og kaos i hovudet og ein veit ikkje om ein skal gråta eller le. Og ein veit ikkje om ein kjenner det slik berre fordi det snart er slutt, eller om det verkeleg er noko der. Og ein veit ikkje om det er lurt å satsa, men det er isåfall no ein tør.

Tusen takk, kjære Sagavoll (representert ved cirka 160 personar) for at de ga meg eit utruleg meiningsfylt år. Og tusen takk til deg, kjære deg, med det himla fine smilet, som har fått meg til å smila 100 gonger så mykje som vanleg den siste tida.

I morgon skal eg løpa, frivillig.

2010-04-24T12:31:00.003+02:00

I morgon er det sponsorløp på Sagavoll. Me løper for CRO Jinja (Child Restoration Outreach) i Uganda. For at det skal ha ei meining, treng me sponsorar. Viss du vil, kan du gi eit kilometerbeløp, eller ein fast sum. Me har forresten 2 timar på oss, og eg skal løpa så mykje eg kan og gå resten. ;) Alle bidrag, store og små, er kjempenyttige. Sei frå om du er interessert, så blir eg og barna kjempeglade. :)

OPPDATERING:
Eg løp 11 runder. Det vil seia litt over 12 kilometer, eigentleg, men eg skal visst kalla det 11. Uansett - de som kjenner meg veit at dette er ein kjempeprestasjon for meg og at eg ikkje har løpt på eit år og ikkje frivillig på 20. Løping er liksom ikkje mi greie. Så, er du imponert? Spons, då vel! :)

Oh no.

2010-04-18T12:41:00.003+02:00

I dag var eg inne og såg på nokre av emna som inngår i lingvistikkstudiet, fordi eg akkurat no har lingvistikk på 1. pri på samordna opptak. Då såg eg tilfeldigvis at dei fleste av emna har ei obligatorisk munnleg vurdering. Huff då, tenkte eg. Må eg revurdera dette? Så tenkte eg gjennom kva andre studie eg har satt opp. Dei fleste er innanfor språk. Då er det truleg munnlege vurderingar der òg. Hm. Når eg tenkjer meg godt om, så er jo det eigentleg litt sjølvsagt at språkstudia må vera til ein viss grad munnlege. Veit ikkje kvifor eg har sett for meg noko anna. Kvifor i all verda har eg peikt meg ut språk som ei interesse når eg absolutt ikkje er eit munnleg menneske?

J'adore Paris

2010-03-16T14:04:00.003+01:00

I morgon skal eg til Pariiiis att og halleminn eg har sakna det.

Dersom de veit ein stad eg må gå når eg har fritid, så for all del fortel meg det no. Eg er der fram til laurdag morgon, så er det London neste. For ein tur! (For ein jentetur!)

---

Å, og forresten: A-laget jenter 09/10 vann volleyballturneringa! God stemning!

Volleyballtreff 2010

2010-03-12T14:59:00.003+01:00

(Melodi: Jesus elsker alle barna)
Ingen banker 09/10
Ingen banker oss i år
Dere kan bare reise hjem, dere kan bare reise hjem
Ingen banker oss på Sagavoll i år

Gå i senga di og legg deg
Senga di er langt av sted
Der skal du få babygrøt, for du er jo veldig søt
Men du er'ke særlig god i volleyball

(Melodi: Billettsongen (veit ikkje tittelen))
Er dere late, har dere sovna?
Ja, for det kan nesten virke sånn.
Ser dere ballen, ser dere nettet?
Vil dere ende helt ned på bånn?
Nå er det nok! Nå er det nok!
Vi vil ha smash! Vi vil ha blokk!
For denne ballen må over nettet
hvis dere ønsker å få poeng.

(Melodi: Kveldssong for deg og meg)
Torbjørn står og griner
Feit og god og rund
Han ser ikke ballen
Nå må han ta en blund

("Melodi": Solbriller på)
Vi må ha, vi må ha, supersmash nå!

-------

Det var nokre av supportarsongane som er laga til volleyballtreffet som byrjar i dag. Plutseleg er folketalet på skulen mangedobla, rutinene skal gløymast, det er kampar heile dagane og masse anna gøy skal skje. Eg trudde aldri eg skulle bli så gira på eit idrettsarrangement... Oppdateringar kjem!

Kviskring - den nye eufemismen?

2010-02-28T17:10:00.006+01:00

Ein person eg kjenner godt har ein merkeleg vane. Dei fleste kjenner ho som litt høglytt og særs munter. Ho bruker røysta si, kan ein seia. Men eg har erfart ei anna side ved ho, særleg dei siste åra. Når ho snakkar om noko ho ser på som tabu eller ubehageleg, eller når ho kritiserer nokon eller fortel om noko ho ikkje er heilt for, byrjar ho å kviskra. Kvar gong. Om ho enn er på ein gudsforlaten stad og har ein samtale på tomannshand og det er 100% garanti for at ingen andre på nokon måte kan koma til å høyra, så kviskrar ho.

Eigentleg er dette eit praktisk signal for meg (eller den som høyrer på), fordi eg veit at kviskringa indikerer ei haldning ho har til det ho snakkar om. Då veit eg litt betre korleis eg bør gå fram i samtalen for å unngå krangel, men likevel seia det eg meiner. Problemet er berre at eg periodevis høyrer dårleg, og det er jo lite slagkraft i eit argument som samtalepartnaren ikkje høyrer. Det er òg som regel hovudpoenget som blir kviskra. Utruleg upraktisk.

Uansett. Etter at eg byrja å merka denne vanen hjå denne personen, har eg òg sett det skje eit par gonger på film/tv. Det interessante med det er at det er alltid dei litt pripne, gamaldagse, kritiske og/eller overfølsame typane som kviskrar. Kva er greia? Er det eit litterært verkemiddel? Kan det overførast til røynda?

Teorien min er iallfall at kviskringa er ein slags "self-preservation"-metode, eller ein spesiell type eufemisme (dette har eg nesten skrive særemne om, å lukke). Det kan henda det er litt lettare å kviskra noko skandaløst enn å seia det med vanleg innerøyst. Men funkar det eigentleg i lengden? Burde me ikkje alle heller seia kva me meiner om det me snakkar om? Jo, det tykkjer eg.

Let's fly away -- aimlessly

2010-02-18T18:05:00.004+01:00

Ting som skjer frametter:

I morgon er det framsyning med "Jesus i musikken"-modulen. Det blir gøy. Eg skal vera Bjørn Eidsvåg, Michael Jackson, slave, munk, og fleire andre roller. Eg skal syngja og spela ukulele og drita meg ut.

Eit par timar seinare reiser eg til ein bygd på austlandet med ein veninnegjeng. Me skal aka, eta og tulla. Etter nokre dagar med eit slikt liv, skal eg på ein lang togtur heim. Då skal eg planlegga noko av det andre som skjer frametter.

I mars skal eg på linjetur til Paris og London. Eg gler meg, og eg gruer meg - henholdsvis fordi me skal gjera masse gøy, og fordi me skal vera 16 jenter på storbytur. Slitsamt. Men eg skal ikkje klaga frå no av, for det vert nok kjempekjekt uansett.

Nokså rett etter linjeturen skal eg tilbringa nokre nattetimar i Oslo før eg tek eit grusamt tidleg fly til Amsterdam og så eit til Los Angeles. Der skal eg feira 90-årsdagen til farmor, før eg og fæmlien tar ein liten køyretur rundt omkring i nasjonen vår. Det er på tide.

Så går det nokre veker og VIPS så er det sumarferie (eigentleg tør eg ikkje tenkja slik, men no gjer eg det likevel). Då skal eg på mini-interrail med ho gamle. Me skal prioritera stader me ikkje har vore før, eta mat me ikkje har smakt før, læra nyttige fraser på språk me omtrent ikkje har høyrt før.

Etterpå skal eg jobbajobbajobba og flytta inn på Fjellbirkeland Studentby og gjera meg klar for livet som student. Spanande!

(Forklaring av innleggtittelen: Eg hadde to faner opne, den eine var noko KLM-greier og heitte "Let's fly away", og den andre var ein youtube-video av STS9 og heitte "Aimlessly". Det var ein litt stileg samansetting, tykte eg.)

Det er viktig med kos og tull.

2010-01-25T19:17:00.004+01:00

Er det noko eg verkeleg har lært meg her på Sagavoll, så er det at det er superviktig med kos og tull. Dei heng ofte saman. Her lærer me kverandre nye ting, me lagar mat saman, me trenar saman, me høyrer musikk og strikkar saman, me ler av god og dårleg humor, me legg på oss, me arrangerer kveldar med ulike tema, me har rollespel...

Neste år veit eg at eg vil få mykje mindre fritid. Studia, matlaging og ein eventuell deltidsjobb matlaging kjem til å ta opp eit vesentleg kakestykke av tidskaka. Likevel håpar eg at eg kan klara å halda fram med dei gode vanane for kos og tull som eg har lært meg her. Eg ser for meg avspenningsmodul på søndagar, strikking medan eg ser kveldsnytt og utover kvelden, dans i trappa når eg er tidleg ute til førelesinga, klimpring på ukulelen medan eg ventar på klesvasken eller at maten skal koka... Det treng ikkje vera store tiltak for at det skal minna om folkehøgskulelivet. Dei små tiltaka er det som utgjer sjølve livet, trur eg.

P.S. Sjå dansebloggen ...

Sjokolade + gitar = sant

2010-01-14T15:16:00.002+01:00

I dag fekk me på sjokolademodulen beskjed om at kvar av gruppene måtte skriva ein song om sjokolade, til melodien "When you say nothing at all". Som eg tippa, tydde det at me fekk besøk av gitarmodulen seinare (då kakene våre var ferdige), og spelte songane. Songen vår var så sinnssjukt hastverkprosjekt at eg tenkte "dette er så sjukt bloggmateriale". Her er han: (melodi av R. Keating, tekst av sjokolademodulgruppe 4 trur eg) (orsak bokmålsbruken)

Sjokolade er bra, ja den gjør oss så glad
Hjelper store og små når dagen er grå
Bittert og søtt, det gjør hjertet mitt bløtt
Daim og mandler og jordbær og fruktnøtt

Nå skal vi smake en firkløverkake
Eller sjokomilkshake hvis vi ikke vil bake
Og så en liten Smil før vi tar oss en velfortjent hvil
Men vi liker best --- sjokolade på fest

Ein superfin bursdag

2010-01-08T02:24:00.003+01:00

Wow, bra bloggevane på gang her!

Ja, så eg har nettopp hatt bursdag tusen takk. Det var utruleg fint å ha bursdag på Sagavoll, for her får ein uhyre mange gratulasjonar og klemmar i løpet av dagen, og dei syng bursdagssongen ved middagen, og ein får ikkje så mange gåver men det gjer ikkje noko for ein får mykje godt å eta og dei arrangerer tilmed fest med kake og skitpreik (i positiv tyding). Og så vert eg sjukt rørt fordi dei seier så mykje fint og eg får vondt i kinna av å smila så mykje, men eg kan ikkje slutta heller, så eg får heller skjelvingar i kinna og tårer i augo og vert stappa full av kake og kjærleik.

Så fekk eg ikkje det eg ønskte meg aller mest, men veit du kva. Det kan eg faktisk jobba for dei neste fire månadene. Og om det ikkje går då heller, så er me jo ferdige, så det er ikkje så farleg. (Men det hadde vore... du veit. Fantastisk, eller noko.)

Takk for ein glitrande dag.

Ambisjonar og planar og uvisse

2010-01-06T18:35:00.002+01:00

"Kva skal du gjera til hausten?" Dette utruleg irriterande og altfor aktuelle spørsmålet har fillen gjort eit comeback. Så eg tenkte det var lurt å skriva litt om det her, i tillegg til litt fjernare framtidsplanar og slikt.

Til hausten skal eg nesten heilt sikkert til Oslo. Eg skal nesten heilt sikkert bu på studenthybel, vonleg saman med Ulrikke. Eg skal nesten heilt sikkert studera på uni, anten språk eller litteratur eller kjønnsstudium eller noko anna gøy. Og det skal eg nesten heilt sikkert trivast med.

Om eg får sjansen, vil eg reisa ein stad der kvardagen er heilt annleis enn her. Om eg får sjansen, vil eg ein gong jobba med noko verkeleg meiningsfullt. Om eg får sjansen, vil eg læra meg eit tredje språk flytande.

Ein eller annan gong i framtida håpar eg på å bli kjend med ein sånn der spesiell person. Det hadde vore frykteleg fint om det faktisk skjedde.

Kan dette kallast livsforsett?

Godt nytt år. Veldig godt, kanskje?

2010-01-02T16:04:00.003+01:00

Desember var ein skikkeleg fin månad. Det var månaden eg fant ut at det eigentleg var litt digg å ha einerom. Det var månaden alle laga jolegåver og sat på etasjen og åt peparkaker og høyrte på jolemusikk og hadde det koseleg. Det var månaden eg gjekk opp x kilo og ikkje brydde meg om det. Det var månaden eg gjekk med skjørt i 18 dagar (det er ganske imponerande til å vera meg. Men gratulerer til Tove, som faktisk greidde heile månaden!). Det var månaden eg skreiv hemmelege lappar og håpa bittelitt på å bli avslørt (ssssh). Det var månaden med joleverkstad, etasjeunderhaldning, ljosmesse og jolefest. Det var månaden eg reiste heim på joleferie og fant ut at eg verkeleg, verkeleg sakna Sagavoll. Det var månaden det likevel var litt godt å vera heime.

Og no er det januar. Månaden med bursdag. Månaden med kanskje endå meir vinter enn før. Månaden med slanketips og nye sjansar. Månaden Safari-klassen reiser til Afrika og skulen blir litt mindre. Og ein heilt ny og ukjend månad (eit heilt nytt og ukjent år, for den saks skuld) som kan bringa kva som helst. Gler du deg like mykje som eg?

Julekos på Sagatoppen

2009-12-09T15:25:00.003+01:00

Sidan romkameraten min flytta ut, har alt rotet mitt spreidd seg utover rommet. Seinare i dag skal eg ta ein skikkelig julereingjering. (Foreldra mine kjem nemleg på besøk i helga, så noko må gjerast...) Men eg har fått det ganske koseleg elles, då. Har hengt opp litt fleire bilete på veggen, og sjokoladekalender på døra, og kortkalender frå Karen på veggen, og stjerne frå Julie i vindauget, og sånn juletrelysgreier langs hyllene. Har tilmed ein diplom eg fekk i dag der det står "Årets kineser". Så når eg får rydda litt, vert det kjempekoseleg her!

I kveld skal stipendiatane gå rundt på etasjane og kåra den koselegaste juleetasjen. Eg trur me ligg ganske bra an, eigentleg. Me har masse levande lys, og peparkaker, og gløgg, og ymse pynt rundt omkring, og doveggar der folk skriv helsingar. Og stemningsfull musikk i bakgrunnen :) Alle som kjem på besøk skryter av Sagatoppen!

Den siste veka har me hatt eit utruleg fint prosjekt på skulen som heiter Secret Santa. Om de har vore med på "hemmeleg ven" så er det akkurat det same, eigentleg. Eg veit ikkje enno kven som var min hemmelege nisse, men håpar på å få vita det i dag. Det var iallfall ein koseleg person, det er sikkert! Eg har fått duftlys og juletresjokolade og reinsdyrsjokolade og eit lite kort der det står "Ha en fin dag, du er verdifull". (:

Everything's changing...

2009-11-27T23:03:00.005+01:00

1. Det er ein ny modulperiode. På måndag hadde eg smårettar med husmor og 7 andre elevar. Me laga spaghetti med saus/gryte med masse gode grønsaker. Og me prata og høyrte på dårleg musikk. I dag hadde eg kyrkjedans med søte danselærar og 3 andre elevar. Me lærte ein fin dans til "Å kom Immanuel" (instrumental). Så var det Dynamis (kor), og me song "Det lyser i stille grender" så fin som eg aldri har høyrt han før.

2. Veldig, veldig snart er det advent. Om berre pittelitt over eit døgn, faktisk. Der er sånne stjerner i vindauget i matsalen allereie. Snart skal eg byrja å laga julegåver. Julemusikken er i øyrene på folk. Ullklede er på kroppane. Veldig snart er peparkaker og marsipan i magane.

3. Romkameraten min har flytta ut. Eg er einebuar, og veit ikkje om eg er nøgd med det eller ikkje. (Så vidt eg veit er det ingen som har lyst å flytta inn.) Som eg sa til nokon i dag, så kjem eg til å sakna å ha nokon å seia god natt til rett før eg sovnar. Men det kan vera herleg å bu åleine òg. Må kanskje venna meg til tanken - og plutseleg finn eg kanskje ut at eg likar det best slik. Kanskje.

4. Tida går plutseleg dritfort og eg hatar det for eg vil ikkje at dette året skal ta slutt.

Buksefri desember!

2009-11-18T12:14:00.004+01:00

Sidan eg ikkje er med på No Shave November, har eg bestemt meg for eit eige prosjekt, nemleg buksefri desember. Dette inneber at i heile desember er det heilt forbode å gå med langbukse (unnataka er trening og kostyme), og ein skal bli vener med strømpebuksa. Skjørt, kjole og shorts er altså det som er lov å bruka. Eg har ingen andre med meg på dette enno, men det er mykje fordi eg ikkje har nemnt det for nokon andre enno. Så, dei som vil, ver med! (Sei gjerne frå :))

Å, og straffa for uautorisert buksebruk er berre at så lenge ein har bukse på så har ein ikkje lov å eta noko godis (snop, kake, vaflar osb). Men oppfordringa er altså å la vera :)

For min del skal dette dokumenterast, så om de er heldige kjem det nokre bilete i slutten av prosjektet. Dette vert spanande!

Nøff, nøff.

2009-11-13T14:44:00.003+01:00

Det var visst ikkje nok å vera småsjuk ein dag i... var det oktober? Eg måtte sjølvsagt gjennom novemberdepresjonen i år òg. Og novemberdepresjonen anno 2009 har namnet "H1N1". Det heile byrja på tysdag, og er slutt i morgon, om Gud og husmor vil. Optimistisk som eg er (eller prøver å vera), så har eg funne små lyspunkt midt oppi den mørkaste keisemda. Til dømes har eg fått to pakkar i posten - eller, berre den eine førebels, men eg veit iallfall at ein til ventar på meg. Eg har òg fått kort og snop frå ein hemmeleg ven i danseklassen, og meir snop frå Julie. Folk frå etasjen har etter kvart måltid kome inn med mat til meg og frøken romkamerat. Ingeborg og Lisabeth har sendt meg fine meldingar som har fått meg til å smila. Frøken romkamerat og eg har ledd mykje, av ingenting. (Det er viktig å le, hugs det om du får nøffesjuka!) Så takk til alle hyggelege menneske som har holdt magen min og smilebandet mitt litt i form.

I tillegg har eg fått lese meir på desse dagane enn på fleire månader. Og eg har vorte venn med surfthechannel att. Og eg har høyrt meir på dei gode venene mine (Greg, James, Carole, hugsar du dei?). Og eg har sove. Og sove. Og sove.

Forresten. Der er ein song som har alltid ein litt terapeutisk effekt på meg når eg er sjuk (litt som ein kopp kamillete), fordi faren min pleide setja han på når eg var sjuk før. Det er "Say a little prayer" av min gode ven Greg Brown. Høyr songen, og så høyrer du på Aretha Franklin. Det funkar!

Larvik, Bergen, Oslo, Gvarv

2009-11-05T09:17:00.002+01:00

Sidan sist har eg vore litt på tur.

Hugsar de eg skreiv om teambuilding på dansebloggen? Vel, for ei tid sidan fekk me beskjed om at lærarane på kunst og dans hadde ombestemt seg. Me skulle ha teambuilding likevel. Men for oss vart det ikkje sånn "ut-i-skauen-utan-mat"-greier, heldigvis. Me vart køyrde til togstasjonen, fekk ein konvolutt, gjekk på toget og opna konvolutten, fant togbillettar og følgde dei til ulike byar i Noreg. Hanna Maria, Hanna Marie, Birgitte og eg fekk billettar til Larvik. Så me reiste til Larvik. Med nokre instruksar og 200 kr og ryggsekkar fulle av ullklede.

Då me kom fram fekk me fleire instruksar på kommunehuset, og nokre tips frå ein hyggeleg mann som jobba der. Me hadde eit hovudoppdrag som var å laga ein reportasje om ein kunstnar frå byen, og mange små tilleggsoppdrag som hadde med lokal kultur å gjera. Eg orkar ikkje å skriva om alt som skjedde, men kort fortalt: Me kom i lokalavisa og på radioen, fekk masse tilbod om soveplass, sov hos ein velståande familie, brukte ingen av pengane, oppdaga ei lokal dansarinne som har jobba for dei store ballettkompania i verda, vart kjende med Larvik, vart kjende med kvarandre. (Veldig kort fortalt.) Det var altså ganske morosamt :)

Eit par dagar etterpå reiste eg til Bergen. Trefte vener, åt god mat, gjekk på Halloween-fest, sov. Fekk litt meir lyst til å flytta dit, og vart litt meir usikker på kva eg skal gjera neste år. Hjeeelp.

Så var det nattog til Oslo med Ingeborg, og 3 timar med tull og rare tidsfordriv (spionera på folk som jobba på operaen) før me trefte sosiologifolka. Me gjekk på SMI (senter mot incest, eller noko slikt) og Fyrlyset (kafé open for narkomane) og vandra på "feil" side av Akerselva. Det var eigentleg ganske fint, det. Så fant me ut at me ikkje gadd å reisa heim med ein gong, og gjekk på kino og såg Upperdog. Veldig bra film, litt rar slutt.

Her på Gvarv snør det. Er eg glad?

Bryllaup og sjukdom

2009-10-17T11:26:00.002+02:00

På torsdag var det bryllaup på Sagavoll! Alle elevane fekk roller på førehand som var hemmelege, inkludert bruden og brudgommen og presten og ja. Eg var au pair frå USA. Michael Jackson, Spice Girls, Karius og Baktus og mange andre kjendisar var òg der, i tillegg til to terroristar og to siamesiske tvillingar og ein misjonær og ein engel og ein demon osb osb osb. Folk fann på så mykje sprell at det er ikkje mogleg. Det var vielse, fin middag og brudevals+disco. Det var rett og slett gøy :) Ei av dei som var flinkast med rolla si var Ingeborg, bestemora til brudgommen. Ho dansa med pukkelrygg og knuste ei plantepotte med rumpa si og døydde fleire gonger i løpet av kvelden. Hanna Marie var òg dritflink. Ho var militæroffiser og hadde ein omfattande tale der ho mellom anna samanlikna bryllaupsnatta med eit militært oppdrag. Håkon var brudens ekskjærast, og prøvde å vinna henne attende med kjærleikssongar, både før og etter vielsen. Som de skjønar, var det ein innhaldsrik dag.

I dag er eg sjuk. Eg merkar det er kjipt å ikkje ha ei mor her som kan gje meg kamillete og setja på lett underhaldande filmar til meg og ein far som er ekspert på å vera sympatisk og sjekkar heile tida at eg har det greitt (dvs at puta er fluffy nok og at eg ikkje frys og slikt). Sidan eg ikkje har dei, er det godt eg iallfall har Greg Brown og James Taylor og Carole King. Og ei god seng.

Sakn i mange former

2009-10-11T21:43:00.003+02:00

Uansett kor ein er, saknar ein noko. Det har eg funne ut. Når eg er på Sagavoll saknar eg:

- venene mine som ikkje går her
- dyre franske ostar
- raudvin
- større byar enn Bø
- flystøy
- gardslukt
- vinden
- at mor vaskar tøyet mitt

... og når eg ikkje er på Sagavoll, då saknar eg:

- venene mine som går her
- den gode maten
- togstøy
- epleplantasjane
- tørkerommet
- innlandsklimaet
- fridomen. Ja, faktisk.

Forresten. Eg har vore frykteleg dårleg til å blogga. Men filmen Julie&Julia har inspirert meg litt, så om de er heldige vert eg snart litt flinkare. (Det er ein fin film. Sjå han, om du likar mat.)

Takk for ein fin haustferie, Jasmin og Tone Mari og Monique og Ragnhild og Silje og Hans og Stine og Sunniva! <3

Mitt bidrag til diktkvelden som kjem, trur eg

2009-09-23T14:35:00.002+02:00

Dette dikta eg i dusjen, og det er ganske personleg. Håpar de likar det.

---

Iblant når eg er sliten
Og treng ein stad å gå
Ein stad der det er roleg
Og menneska er få
Ein stad det alltid luktar reint
Og lufta er fuktig og mild
Om eg går der tidleg eller seint
Så veit eg at eg vil
Føla meg betre etterpå
Ikkje lenger trøytt og tom
For allting er i harmoni
På Sagatoppens tørkerom

Fyrste frihelg på Sagavoll

2009-09-13T11:14:00.004+02:00

På fredag etter etasjemøta reiste dei fleste Sagavollingane heim - sånn heim til mor, altså. Men cirka 20 av oss hadde funne ut at det var koseleg å vera att på skulen heller. Så dagen igår vart ein av dei beste dagane til no.

Fyrst fekk me "sundagsfrukost" (på vanlege veker får me særskilt god frukost på sundagane) klokka 9:30 og alle var faktisk opplagde og me fekk speila eigne egg inne på kjøkkenet. Brødet var nybaka og smøret smelta på eit sekund. Alle fekk plass rundt eit langbord, inkludert kokka, som tykte det var fint å ha tid til å sitta og prata med oss.

Då me var gode og mette, avtala eg og Maria frå Kristiansand at me ville sykla til "byen" (Bø) og handla litt. Det var ein herleg sykkeltur, og vêret var akkurat passe varmt og vegen var nokså flat og det var vind i håret og me var skikkeleg våkne då me kom fram. Fyrst gjekk me på Akademika og drøymde oss vekk om studielivet og var ganske nøgde med at me ikkje var der heilt enno. Så gjekk me innom nokre søte små butikkar med hobbyting og klede og gåver og helsekost. Maria kjøpte strikketøy for å strikka lue. Garnet var sånn litt blått og litt raudt og såg ut som det var oppfunne for henne. Eg kjøpte ei tjukk heklenål og noko lilla garn. Litt klede fann eg òg. Så var det lunsj på Meierismuget med iskaffi til. Me vandra rundt ei stund til før me vendte nasane attende til Gvarv.

Fyrst fekk me risgraut, så sat me i stova og putla litt og prata med dei andre som var der. Kveldsmaten var pitabrød med kikertburger oppi. Sindre (Krik-læraren, som hadde tilsyn) inviterte oss heim til seg, der me såg filmen Benchwarmers, ein hyllest til alle nerdar. Etterpå fekk me vafler og cultura i stova. Kvelden var framleis ung, så me sette i gang med å leika/spela Sagavoll-mafia. I denne morosame versjonen av den klassiske leiken var mafiaen erstatta med rånarar frå Bø, og etaten og husmora var healarar, og rektor og inspektør var sheriffar, og så var det ein etasjeassistent som ikkje hadde nokon funksjon i spelet (litt som i røyndomen, hihi), og så vanlege elevar, då. Eg var elev fyrste runde, så var eg husmor, og til slutt rånar. Eg vann aldri, men eg lo meir enn eg har gjort på lenge.

Det var altså ein uvanleg dag, og eg var utruleg glad for at eg ikkje hadde reist heim. I dag vil eg sitta ute i sola og putla og lesa og nyta at skulen ikkje er så bråkete som vanleg.

Dancin' in September

2009-09-07T14:17:00.004+02:00

Ja, no er hausten på veg og Sagavoll-året er sånn cirka offisielt godt i gang. Eg var i Oslo i helga, og det var godt å "byta boble" ei stund, som eg sa til nokre målfolk. Der laga eg ei t-skjorte med Ivar Aasen på og "Bokmål er fint i dikt". (Den går eg med no, og får masse blikk og spørsmål.) Elles hadde me eit skikkeleg bra landsstyremøte, og den naudsynte festen hos Eva&Janne&Odin (òg kjende som Håvard&Robert&eitt-eller-anna) etterpå. Gøy! (Ikkje så gøy å reisa klokka ti for så å møta ein sleskete mann på Haukeliekspressen. Ja, ja.)

Men før helga hadde eg mellom anna to intensive linjedagar med klassisk ballett og moderne med "impro". Dette, pluss gym på fredag, gjorde at eg gjekk rundt i Oslo med eit umenneskeleg gangsperr. Herleg!

Tenkte eg skulle fortelja litt om timeplanen og slikt på Sagavoll. Ei "typisk veke" (som eigentleg er ganske sjeldan) har me modular/valfag på måndag, torsdag og fredag, og linje på onsdag og torsdag. Laurdag er det seminar om dagen, og så elevkveld. Sundag er fri, men me får kyrkjeskyss om me vil, og der er ofte sundagsmøte om kvelden som er frivillig men hyggeleg. Alle kvardagar har me fri etter middag.

No til helga er det eigentleg fri frå laurdag til måndag. Dei fleste skal heim, men me er cirka 20-25 stk som skal vera att på skulen. Eg tenkjer litt på å reisa på dagstur til Porsgrunn eller noko. Får sjå kva eg gjer. Uansett vert det litt herleg å ha ei roleg helg.

Berre på folkehøgskule...

2009-09-01T15:20:00.002+02:00

... er visse vevsider sperra, sjølv om dei ikkje er pornografiske e.l.
... får ein gå svolten om ein kjem eit minutt for seint til middag.
... er der lang kø på vaskemaskinane, og ein må helst ha namnelappar på alle klede.
... er alt ope til 22:00, bortsett frå kjøkkenet, som er forbode utanom måltida.
... kan ein plutseleg få lyst til å køyra til Sverige på dagstur for å kjøpa snop, og det er heilt greitt, berre ein rekk middagen.
... kan 60-70 personar klumpa seg saman for å sjå Grey's Anatomy.
... består ein alle fag berre ein møter opp.
... har alle likevel lyst til å delta.

Sagavoll, veke 2

2009-08-30T14:43:00.004+02:00

For å svara på spørsmåla frå Lisabeth:

Fortell meg korleis det går. No går det mykje, mykje betre. Ting byrjar å verta lettare allereie. Folk er meir avslappa og opne. Dagane går meir av seg sjølve. Eg byrjar føla meg som heime.
Kva et du? Eg et vegetarmat! Kjøkkenstaben er nokre superkoselege kvinner som tydelegvis veit kva dei driv med. Så eg får dritgod og sunn og variert mat. Det vert ikkje betre enn det!
Korleis ser rommet ditt ut? Det er eitt av dei største, faktisk. Kvar av oss har ei god og breid seng, eit halvt skap til klede, tre hyller og eit skrivebord. I tillegg har me skikkeleg god utsikt.
Kven deler du rom med? Det har eg vel sagt allereie?
Når kjem du hem att? I haustferien! Altså ein gong tidleg i oktober. Hugsar ikkje datoane no.

Nokre stikkord om veka som har vore: "Fysiske utskeielser" (gym for pyser), koseleg linjedag utan trening, oppstartstur med fjelltur (Gaustatoppen) og drageverkstad, kakebakekonkurranse, landsdelunderhaldning, nynorskgudsteneste. Digg, digg, digg.

Og så har eg skrive nokre brev - kanskje er du mellom dei heldige som får eit snart! (Det er berre å seia frå om ein har lyst på :))

P.S.! Om nokon vil koma på besøk, så kan de det! Berre sei frå i litt god tid. Det kostar 40 kr å overnatta, og nokre myntar for måltid.
P.P.S.! Om de vil skriva brev til meg, så må de vita det fulle namnet mitt, som eg ikkje skriv her, og så skriv de det pluss "Sagavoll Folkehøgskole, 3810 Gvarv". Enkelt og greitt. Då vert eg superglad :)

Sagavoll, veke 1

2009-08-23T17:10:00.002+02:00

(Litt keisam tittel, men iallfall informativ)

Snart er den fyrste veka mi på Sagavoll Folkehøgskule over. Tida har gått fort og treigt og rundt og rundt i hovudet mitt. Eg forstår nok ikkje heilt kor eg er. Det er som eg trur eg er på leir og skal heim om nokre dagar. Men slik er det ikkje. Dette må eg venna meg til. Og det har eg allereie, litt iallfall. Det som gjer at det går, er medelevane og personalet og maten. Og det er jo ganske mykje!

Romkameraten min heiter Sofie, kjem frå Bergen og snakkar østlandsk. Ho går på KRIK-linja og er likevel veldig koseleg. Tone Mari er naboen min. Me har dei to romma som har best utsikt - me kan sjå heile skulen frå vindauget. I tillegg bur me på ein nyoppussa etasje, som tidlegare var husvære for stipendiatane. Etasjen heiter Sagatoppen. Dei andre jentene på etasjen er òg kjempekoselege. Det same gjeld danseklassen, trur eg. Me har hatt to linjedagar der me kjapt lærte ein dans som me viste for m.a. foreldra på opningsfesten igår (meir om det på dansebloggen min). Så me har ikkje vorte så godt kjende enno, men eg har ei god kjensle.

Personalet er kanskje dei mest hensynsfulle menneska eg har vore borti. Dei lærer oss gjerne om klesvask og anna husarbeid, dei oppmuntrar til å spørja dei om kva som helst, dei seier det er heilt greitt om me treng å vera litt åleine, og dei forsikrar oss om at dei fyrste vekene er dei tøffaste. Og sånn btw, dritgod mat. Eg meiner det.

Ein ting til må eg fortelja. Her på skulen har me ei heil bok (hefte, då) med alle valfaga me kan ta. Der er over 100 av dei, og me skal ha minst 15 for å få året godkjend. 7 av dei må vera innan kategoriane trusliv, samfunnsliv og eige liv. 2 av dei bør vera idrett, dans eller annan fysisk aktivitet. Elles er der allslags formingsfag, instrumentopplæring, matlaging... og eit kor, då, som heiter Dynamis. Det er som eit valfag som ein har heile året (frå etter haustferien). Der må eg jo vera med.

Nokre hundre meter borte er der eit "sentrum" med Kiwi, Prix, apotek, bank, bakeri, Bademiljø... eh ja. Og ein pub, men der har me strengt tatt ikkje lov til å gå. Ikkje drikka, iallfall. Uansett. Og ein sykkeltur unna ligg Bø, med kafear og frisørar og butikkar og kino og treningssenter og alt ein treng, eigentleg. Så dette er bra.

Snart må eg byrja å samla målungdommar!

Rare ting hender alltid på Furutangen.

2009-08-06T10:32:00.003+02:00

... og Kontra er ikkje noko unnatak!

Om eg skal oppsummera tida til no, så er det slike stikkord eg kjem på: Hyggeleg samtale på evig lang busstur, god middag, kjærleiksbrev på oppslagstavle, kulturmønstring med varierande kvalitet, dårlege forsøk på fotografering, ukulelespel (tåla at yngre, framande personar låner han), uroleg søvn, morgonyoga, avlyst dansekurs, spontanpåmelding på elementært språkkurs (bosnisk), musikalsk bråk.

Det er berre litt av det rare som har gått føre seg dei siste cirka 17 timane. Men det raraste er å hugsa dei andre gongane eg har vore her. Så vilt ulike grupper, føremål, hendingar, stemningar. Den same staden vert heilt annleis.

Eg veit at eg ikkje heilt høyrer til her, men det gjer ikkje så mykje. Eg får berre observera denne verda, dette samfunnet, og læra noko av det. Det er jo alltid ein fin ting.

Men veit de kva det raraste til no er? Å høyra fråhaldsungdom syngja "Put some juleøl in your cup [rare lydar] when it's drukk you fill it up"...

For å redda verda og slikt...

2009-08-02T22:46:00.003+02:00

Hugsar de Free Rice? Eg tenkte berre eg skulle driva litt reklame for sida, fordi eg ser at statistikken har gått litt feil veg i det siste. Free Rice er eit "spel" der du kan testa deg sjølv i mellom anna engelsk vokabular, verdsgeografi, kjende måleri osb. Når du får rett svar, får du opp 10 riskorn. Dette tyder at ein sponsor sender pengar tilsvarande mengda med ris som du samlar opp, til SN-prosjektet World Food Program, som då sender mat til skular eller familiar som treng det. Dette er berre ein av måtane som SN prøver å "mata verda". Det funkar, og her kan du sjå nett kor bra det funkar. Men målet er sjølvsagt langt frå nådd. (No kjenner eg idealisten i meg spretta fram...) Om du vil hjelpa, om så berre litt, så kan du gjera det heilt gratis ved hjelp av Free Rice. Ver så snill. Det er kjekt for deg, og livsviktig for ein du ikkje kjenner.

Ofte stilte spørsmål

2009-07-20T17:05:00.004+02:00

De opplever det sikkert, de og: Dei same spørsmåla har ein tendens til å gå att når ein møter folk. Eg skal demonstrera med døme på spørsmål eg får for tida, og heilt ærlege svar på dei. Desse er delte inn i høvelege kategoriar. (No ser eg forresten at det dukkar opp nokre ikkje-spørsmål innimellom. Det gir døma meir autentistisis-ja de veit.)

"Neste år"
Kva skal du gjera neste år?
Eg skal på folkehøgskule! Sagavoll, heiter skulen.
Å, kor ligg det?
Nokre kilometer frå Bø i Telemark.
Ååå, det vert sikkert kaldt. Kva skal du gjera der, då?
Eg skal dansa!
Det vert sikkert kjempekjekt.
Det trur eg òg.

"I sumar"
Kva skal du gjera i sumar?
Ingenting!
Hæ?
Jaja, det vil seia, eg har jo vore på leir og skal på ein til. Og eg skal stå på stand på Gladmat-festivalen. Og eg har vore litt i Suldal.
Det er jo ikkje ingenting, då.
Nei, nei.
Men jobbar du ikkje?
Jodå, på Gladmaten.
Ja. *ser litt usikker ut* Er det fint å ha fri, då?
Kva trur du? Eg elskar det!

"Kjærleiken"
Korleis går det med kjærleiken, då?
Ikkje framover, akkurat.
Å... Eg trudde du hadde noko på gang?
Jodå. "Hadde" er stikkordet her.
Så dumt.
Ja. Men det er greitt.

Dersom de framleis er usikre, så kan eg vel oppsummera dette med å seia at:

- nei, eg skal ikkje byrja på eit studium til hausten, eg skal derimot kosa meg
- nei, eg har ingen fast jobb i sumar, eg har derimot minst ein koseleg jobb på eit par dagar
- nei, eg har ikkje noko på gang lenger, eg er derimot fri og lukkeleg.

Til alle andre arbeidslause, einslege slaskar som veit å ha det kjekt: Fortsatt god sumar!

Sjiraffen Laffen gir alltid blaffen

2009-06-29T15:27:00.004+02:00

... i om det er fløte nok i kaffen *syng*

Eg er komen heim frå sumarleir. Det var digg, og du som ikkje var der kan angra, og koma neste år! :D Ja. Meir om det seinare, kanskje. (Men tendensar har vist at når eg seier "meir seinare", så er det sjeldan sant. Likevel, eg skal prøva.)

Men, sidan eg kom heim har eg ikkje gjort så mykje produktivt, bortsett frå å teikna sjiraffar, då. Og det er ikkje så uviktig som det kanskje høyrest ut. Sjekk det ut, då vel. Til no har eg teikna 4 sjiraffar: 1 på sumarleiren og 3 nett no. Dersom du gjer som meg, kan det henda at målet om ein million vert nådd!

Så, utfordringa mi til deg er:
* Teikn minst ein sjiraff og send inn (instruksar finst på vevsida). Den einaste regelen er at det skal vera handteikna, men du kan naturlegvis senda bilete av teikninga. Eitt ark/ei teikning kan innehalda fleire sjiraffar, og alle tel med.
* Utfordra folk du kjenner til å gjera det same. Lag gjerne eit blogginnlegg som dette, eller snakk om prosjektet ved middagsbordet, eller på fest. Arranger gjerne ein teiknesirkel med ein venegjeng! (Der er mange måtar å mobilisera på.)

Enkelt, er det ikkje? Og kanskje eitt av dei koselegaste prosjekta det går an å vera med på. Grunnen til at eg tykkjer det, finn du dersom du skrollar ned til siste avsnitt på denne sida.

Lukke til!

Sidan sist...

2009-06-17T16:27:00.006+02:00

... har eg hatt eksamen (det har gått litt opp og ned, heldigvis litt opp på den siste)
... har eg avslutta vidaregåande, sånn bortsett frå å få alle karakterane og slikt
... har eg hatt min siste vanlege dansetime på kulturskulen
... har eg vore i Oslo. :)
... har eg hatt besøk av nokre av dei finaste jentene på jord (avgangskongsgårdjenter)
... har eg vore på nokre eksamenskonsertar
... har eg tapt i sjakk 2 gonger, mot Liv
... har eg vore på kino 2 gonger: Star Trek og Angels and Demons
... har eg kjøpt nye klede - to kjolar seinast i dag
... har eg byrja å gle meg til ting att

Det var kortversjonen, som sikkert manglar mykje viktig. Men men.

For å gå litt meir i detalj:

... så kan eg fortelja at eg har hatt skriftleg eksamen i norsk hovudmål, der eg skreiv ein reklameanalyse. Lurt? Usikker. Så var det historie og filosofi, der eg skreiv om fridom. Kjekt? Litt. Siste skriftlege var kommunikasjon og kultur, der eg skreiv om. Eh. Ja, sei det. Over til munnleg, så fekk eg fransk, som er det beste faget mitt. Tilfeldigvis var det i tillegg det skumlaste faget eg kunne hatt munnleg eksamen i, men det gjekk godt for det. Heldigvis. (Vitnemålet mitt treng litt... balanse.)

Vidaregåande er snart slutt. Det er faktisk slutt i morgon. Heilt rart. Me skal ha fest i skulegarden, med kake og polynese og "underhaldning". Ja, med hermeteikn. Kvar av tredjeklassane skal bidra med eit innslag (t.d. song), og av erfaring kan kvaliteten variera. Me får sjå. Og om kvelden skal me høyra på talar og sjå flinke folk få stipend og slikt.

Den siste veka på kulturskulen var utruleg vemodig. Som de veit hadde me ope hus, og foreldra mine stilte opp med kamera, og Sunniva med eit smil. Me hadde superkjekke klassar og berre koste oss. Og så måtte eg ta farvel. Det vart klønete, trist og fint. Og eg fekk vita at eg kunne koma innom når eg ville.

Turen til Oslo hadde eigentleg eit heilt fornuftig føremål, altså nemndsmøte. Men så er det jo i tillegg kjekt å vera i Oslo. Bra folk, og slikt. Så fekk eg tilmed tatt ein aerobic-time. Spenstig. (Eg har framleis gangsperr, 3 dagar seinare.)

På måndag hadde eg hagefest, der berre fine jenter frå tredje klasse på Kongsgård var inviterte. Kremen, med andre ord. Me åt god mat (som Jasmin og Sunniva i stor grad laga, tusen takk, eg elskar dykk), me mimra, me prata, me lo, me klemte kvarandre, me studerte hol i strømpebukser. Det var vakkert.

Før hagefesten, og dagen derpå, gjekk eg på eksamenskonsertane til Silje&Ragnhild (trombone og piano) og Olaug, systera til Liv (trompet). Dei var sjølvsagt superflinke. (No innser eg at det kan sjå ut som Silje&Ragnhild hadde eksamen saman, men nei. Eg plar berre å snakka om dei i par :))

Etterpå gjekk eg og Liv på Bøker og Børst, der me spelte sjakk. Ho sa på førehand at ho hadde spelt 4 gonger før i heile sitt liv. Eg har gått på sjakk-klubb. Kan tru eg er flau. (jamfør der oppe ^)

I Oslo var eg med ein bra gjeng og såg Star Trek. Forvirrande, kreisi, nerdete og dødsbra. I går såg eg og Stine Angels and Demons. Spanande. Det er ordet. Kan tilrå dei båe to, faktisk. Underhaldande er det jo absolutt.

Kleda treng eg ikkje gå mykje inn på, men eg kan seia at mor mi trudde den eine kjolen var ein nattkjole. Takk, liksom.

Dei siste avsnitta har vore litt korte her, ser eg. Dette får verta litt lenger. Dei siste dagane har eg hatt nokre stundar (fleire enn på lenge) der eg har hatt tid til å berre tenkja. Herleg. Og når eg byrjar med det, kan eg anten tenkja på ting som plagar meg (det har eg greidd å unngå, for det meste) eller ting eg gler meg til. Så eg har tenkt i veg på sumarleiren, Sagavoll, og li vet generelt som ligg foran meg ådi.

No er det sumarferie. No skal eg leva.

Neste veke!

2009-06-04T10:30:00.003+02:00

Neste veke er den siste for meg på kulturskulen. Der er ein viss sjanse for at eg kjem til å gråta litt. Men i samband med at skuleåret er over, skal altså danseavdelinga ha ope hus. Då kan vener, familie, naboar og kjæledyr (eh ja) koma og sjå på ein "vanleg" dansetime. Dei timane som du ikkje kan gå glipp av, er:

- Moderne: onsdag 10. juni kl. 18:30 (ca ein time)
- Klassisk: torsdag 11. juni kl. 17:30 (ca halvannan time)

Dette går føre seg i Dansens hus ved utenriksterminalen i Stavanger. Kjem du? Klart du gjer.

(dette innlegget er òg lagt ut på dansebloggen)

Kosmos og kaos

2009-05-23T19:26:00.005+02:00

På piknik på torsdag måtte eg vera ærleg med meg sjølv. Rommet mitt, skulearbeidet mitt og kanskje tilmed hovudet mitt er i ein kaotisk tilstand. Kvifor er eg då så roleg? Eg er aleine heime, har masse tid og plass til å rydda opp i alt, og kva vel eg å gjera? Sjå Ugly Betty. Syngja. Skriva brev. Planleggja ei bursdagsgåve. Fleire, faktisk. Og ikkje minst å bruka litt meir tid på å eta og lesa aviser. Er det noko gale med det, då?

Nei, no er slutten så nær at eg treng å ikkje gidda å stressa (rar setning, men likevel). Det har eg gjort lenge nok. Snart er skuleåret over - snart er vidaregåande skule over - så der er ikkje så mykje meir å stressa over. Eksamen er der jo, men altså. Det eg ikkje har lært no, vert eg ikkje ekspert på før eksamen. Så eg får ta det som det kjem heller.

Tykkjer det er passande å ha Stine (som kitlar meg på magen) på film-og-is-besøk to dagar før skriftleg eksamen, eg. Kvifor i all verda ikkje.

Blogging og meg

2009-05-12T20:27:00.003+02:00

Eg trur eg ventar med å endra bloggtittel.

Sånn elles har eg tenkt at eg kanskje eg skal byrja med eit lite nytt prosjekt. På den same brukaren som denne bloggen, har eg no laga ein danseblogg. Kanskje får eg nokon med meg, kanskje gjer eg det åleine. Men tanken er iallfall at eg skal konsentrera meg om dei danserelaterte opplevingane mine der, så kjem resten her. Men eg får sjå om eg gjennomfører det. Følg gjerne med, om de er interesserte (eg ventar ikkje at nokon som ikkje driv med dans gidd å lesa).

I tillegg er eg med på ein russeblogg. Eg var ikkje heilt sikker på om eg skulle "brifa" med det, men no er det jo berre nokre få dagar igjen, så det får gå greitt. (Edit: no har eg fjerna meg frå bloggen og har difor òg fjerna linken her.) Føremålet med russebloggen er å få superknute. Best å vera ærleg. Men så er det i tillegg litt underhaldande, då :)

Filosofi over ein is

2009-05-05T17:45:00.003+02:00

Så, eg hadde eigentleg tenkt å venta med å skriva eit nytt innlegg til eg gadd å ta bilete av tinga eg ville visa dykk, men så fann eg ut at eg eigentleg ikkje kom til å gidda på ei stund, så eg droppar det førebels. Vil heller dela litt andre ting.

Har du tenkt på korleis sansane av og til kan overkøyra kvarandre? Sånn til det positive? Det tenkte eg på idag. Når du til dømes sit på ein dobbeldekkarbuss og ser eit dådyr (midt i byen), tenkjer du ikkje på kor bråkete det er der inne. Når du et ein skikkeleg god is med pære- og jordbærsmak, tenkjer du ikkje på kor kaldt det er å halda isen. Når du vandrar i Oslo og pratar med ein hyggeleg NMU'ar om målfolk og festing, tenkjer du ikkje på det vonde gnagsåret på høgrefoten. Når du får masse klemmar og fine ord før du drar frå ein fest, kan det tilmed vera litt mindre stress å sitja på det nattoget og gå på skulen etterpå.

Men somme ting lar seg ikkje overkøyra, iallfall ikkje med ein gong.

Tidevatn går opp og ned
Uendeleg i alt slags ver

Super title me

2009-04-18T15:39:00.004+02:00

Okei, eg veit eg bryt ein løfte no ("resultatet av dette får de sjå i neste innlegg"), men fyrst må eg berre spørja dykk om noko.

Eg er litt lei av bloggtittelen. "Velkomen til planeten", liksom? Teit? Ja. Så eg trur kanskje det er på tide å finna ein ny tittel. De får 2 dagar (+-) på å gjera framlegg om tittel. Dersom ingen har framlegg, eller eg ikkje likar dei, så skal eg finna nokon som de kan røysta over, i stilen kva-skal-sykkelen-til-Lisabeth-heita. Eller dersom eg likar fleire av framlegga, så vert det den same prosedyren. Tog dokk an?

(Eigentleg skulle eg kanskje ha endra adressa òg, men. Det får venta litt.)

Ha ein glitrande laurdag! Det skal eg.

Borte bra, men ikkje overalt

2009-04-16T15:30:00.003+02:00

Eg kom heim frå USA på tysdag. Men no skal eg hoppa litt bakover i tid.

Resten av tida hjå fæmlien på mor si side var sjølvsagt fantastisk. Så reiste me sørover på torsdag. Til T.O. (Thousand Oaks). Urk. Var det ikkje for at farmor bur der, skulle eg vera glad for å sleppa å reisa der att. De kan lesa litt om byen på vikkipedia, om de vil. T.O. ligg såpass nærme Los Angeles at ein kjenner det. Ein kjenner liksom dei ekle sidene av det amerikanske, og kjem ikkje vekk frå det. I tillegg er det der den andre fæmlien bur, altså dei på far si side. Ikkje misforstå, eg er glad i dei. Men dei er liksom ikkje fullt så enkle å få kontakt med som dei andre. Dei er noko for seg sjølve.

Men farmor er dritkul. Ho er 88 år gamal, trur eg. Ho har flytta ut av huset sitt og inn i ein slags gamleheim, berre mykje finare. Der får ho litt hjelp, men greier seg eigentleg utruleg bra sjølv. Så er ho 100% tilstades, og både hugsar og høyrer perfekt. Den eigentlege grunnen til at me reiste til USA, var for å rydda ut av huset. Altså måtte alle tinga hennar fordelast! Godt at det finst villige søner og barnebarn. (Resultatet av dette får de sjå i neste innlegg.) Me fant alt frå gamle bilete til klede til kjøkkenutstyr til far min sine lekser frå vidaregåande. Gøy! Og med alt dette fekk me plutseleg mykje meir å snakka med farmor om.

Nedturen kom på reisa heim. Eg greidde nemleg å verta forkjøla eit par dagar før. Kjære lesar, dersom du kan unngå det, ikkje fly når du er forkjøla. Eg fekk liksom all smerta i verda lagt saman inn i øyra mine. Ao då, tenkjer du kanskje. Ao då kan ein tenkja når ein snublar og dett på rumpa. Stol på meg, dette vil du ikkje oppleva.

Men okei. No er eg heime og trur kanskje at eg sånn cirka har sove ut. Kanskje greier eg å gå på skulen i morgon, kanskje ikkje.

Kva gjer du når du er sjuk? Eg drikk te og ser teve (o.k.s. fjernsyn). Litt keisamt i lengden.

Mykji lys og mykji varme

2009-04-07T04:11:00.003+02:00

Ja, her er det varmt, gitt!

Eg er i ein solfylt del av verda og nyt det som berre frosne nordmenn kan. I prosessen har eg oppdaga mange stader eg definitivt skal attende til. Berre nemner Ghirardelli's chocolate factory - paradis for folk som elskar is med altfor masse godt til. The pinnacles - paradis for folk som likar utanomjordiske naturopplevingar. New Leaf (butikk) - paradis for folk som vil vera litt alternative utan narkotika og likar god mat og slikt. Twin lakes (strand) - paradis for folk som vil freista ut surfelivet.

Ver med meg neste gong?

Berre tulla!

2009-04-02T20:12:00.003+02:00

Eventuelt: aprilsnarr! Patetisk spøk frå mi side, men men.

(Eg har med andre ord framleis tenkt å studera noko språkgreier, og har definitivt tenkt å flytta heimefrå.)

I dag/kveld gjer eg dette:

- prøver å skriva filosofistil
- får det ikkje til
- prøver å rydda huset
- får det ikkje ferdig
- prøver å pakka
- får ikkje roen (trur eg har gløymt noko viktig)

Men etter at eg har gjort alt det, uansett om eg ikkje får det til / ikkje får det ferdig / ikkje får roen, så skal eg søren meg sova. Iallfall litt. Og så skal eg flyyy! Til landet av dei frie og heimen av dei modige! (for å omsetja direkte, slik eg aldri ville gjort, sånn eigentleg)

Dersom nokon har sånn ekstremt god peiling på islamisme og sånn ekstremt reflekterte tankar om demokrati, og helst sånn i samanheng-ish, så gje for all del lyd.

Elles får de ha god påskeferie! Igåvf

Nye idear, kanskje kanskje

2009-04-01T16:53:00.004+02:00

I det siste har eg tenkt ganske mykje på framtida mi, sånn der karrieremessig og slikt. Sidan eg skal på folkehøgskule neste år, treng eg ikkje søka på universitet heilt enno, men det er jo greitt å ha ein plan. Og det siste året har eg nesten berre tenkt at eg ville gå noko språkgreier (t.d. lingvistikk eller nordisk), men eg er ikkje lenger heilt sikker på om det er mi greie. Så her er nokre av ideane mine:

- Eg kan jo til dømes studera botanikk. Det gjorde far min. Han likte det. Blomar er fine.
- Eller geologi. Det var jo "ytre krefter"-kapitlet eg likte best i geografifaget.
- Men det som eigentleg fristar mest nett no, det er å verta prest. Tenk deg det, å stå og snakka om det aller viktigaste i livet ditt for eit par hundre menneske kvar sundag, og få betalt for det.

Dersom eg bestemmer meg for det siste, inneber det at eg anten reiser til utlandet for å studera, eller vert buande her og går på Misjonshøgskulen. Det siste er kanskje best. Då kan eg jo bu heime ei stund til.

Sudelida sudelidei

2009-03-29T17:43:00.004+02:00

Eg heiter Sara [etternamn] og eg er ein målungdom
Eg sit no i landstyret og kjenner meg så from
Og bokmålsbrukarane ligg i hi men det gjer ikkje eg
For heila helga har eg debattert og hevda meg

Landsmøtet vart ein god suksess
- sudelida sudelidei
Det er alt eg kan seia om det
- sudelida sudelidei
Me vedtok masse bra
Høyrte på det talarane sa
Til og med dansa litt, å ja!
- sudelida sudelidei

Tra la lalala la, fyll opp mitt tomme krus!

(Eigentleg tek eg ingen "credit", som det heiter på godt norsk, for korkje songen eller suksessen til landsmøtet, eller noko anna. Men slik kan det gå. Takk for ei flott helg, målfolk!)

Så mykje rart kan skje på ein fredagskveld

2009-03-21T15:21:00.004+01:00

Eg likar:

- Jakob Håkon Band når dei tar av
- Tou Scene, eit utruleg kult bygg som har masse bra konsertar - eg skulle ha gått der meir
- hyggelege middelaldrande damer som bur i Frankrike og som vert "øvejidde" når teite ting skjer og som pratar på veg heim frå busshaldeplassen
- å få post av NMU, det er heilt annleis enn å få post frå andre organisasjonar, fordi eg faktisk kjenner dei som har skrive breva og lagt dei oppi konvoluttane

Eg likar ikkje:

- fulle folk, særleg unge jenter som ikkje greier å røra på seg
- at tyveri er ein så stor risiko på fullstappa konsertar
- stygge bussjåførar som berre køyrer vekk frå uskuldige folk som er ein tur i minibanken fordi sjåføren er vanskeleg og ikkje lar dei betala med reisekonto
- at folk er pålogga på msn og ikkje svarer når ein sender melding
- å nesten innsjå at eit prosjekt er nesten håplaust, men likevel prøva å halda motet oppe i tilfelle det går bra likevel, fordi det isåfall hadde vore så sjukt verdt det

Dette er iallfall heilt sikkert: Eg må gjera alt eg kan for at resten av denne helga skal vera dritbra. Elles kjem eg til å tenkja for mykje, og det er ikkje bra for meg.

EDIT: Ærleg talt, eg er så jente. *slår seg i panna*

Når eg ein dag får for mykje fritid...

2009-03-15T18:58:00.003+01:00

... eller om eg ein dag får for mykje fritid, før eg vert gamal og handicappa altså, då er det mange ting eg vil gjera.

Til dømes vil eg bruka meir tid på dagbokskriving, og gjera meir ut av det. Eg vil nytta fargar, og lima inn polaroidbilete og billettar og kvitteringar og liknande frå gode opplevingar. Og eg vil freista skriva litt annleis enn "standard" og velja litt finare ord. Kanskje eg tilmed kan skriva litt lyrisk.

Ein annan ting eg vil gjera er å laga eit klesplagg. Tenk så gøy å gå med ein kjole eller noko som ein har laga sjølv! Den siste tida har eg samla på DIY-oppskrifter og har store planar om å gjennomføra nokre av dei. Ein dag.

Og eg vil læra meg sjølv litt psykologi, sidan eg ikkje fekk tatt det som fag på vidaregåande. Kanskje eg skal kjøpa ei brukt psykologibok frå då det var valfag. Så vil eg læra å forstå menneskesinnet betre. Eg tenkjer det vert like gøy som filosofi, og vesentleg mindre svevande. Det vert bra.

Det hadde òg vore gøy å læra eit nytt språk. Ein kan kanskje seia at eg kunne lært meg fransk betre, og det vil eg jo òg. Men så er der så mange flotte språk her i verda. Det hadde vore litt kjekt med ei lengre liste over språka eg kan bruka. Og det å putla med grammatikk er jo stas nok i seg sjølv for ei som meg.

Når eg er så godt i gang med ting eg vil læra meg, så hadde det jo vore fantastisk skoj å læra ein ny dansestil. Eg berre nemner tango, stepping, folkedans, vals, bollywood. Rørsle er kanskje den beste forma for kunst. Og så er det så herleg å slå seg laus til vakker musikk.

Denne lista kunne blitt ganske lang. Kan henda skriv eg ein del 2 seinare.

Kva ville du gjort om du plutseleg fekk for mykje fritid?

Sånne overflatiske utsjånad-greier

2009-03-11T23:07:00.003+01:00

(Åtvaring: dårlege mobilbilete. Kameraet mitt ligg i koma.)

I morges, då eg sto opp, såg eg omtrent slik ut:

Og då eg kom heim, såg eg meir slik ut:

Eg kan ikkje akkurat seia at eg har vorte "ei ny kvinne", men det er ganske annleis for det.

Vinterferiar er ei bra tid for å...

2009-03-01T12:53:00.006+01:00

... gjenoppdaga filmar, musikk og slikt som ein har gløymt, til dømes:

Malcolm Middleton. Eg skulle skriva melding (anmeldelse) i KK'en, og trong ein "tekst" frå 2008. Platekompaniet, tenkte eg. Der må eg finna noko. Og eg såg i hyllene med ny musikk, og tykte at dette omslaget var litt kult:

Trur kanskje eg hadde sett ei melding av plata i aftenbladet eller noko, der ho sikkert fekk bra kritikk, så eg kjøpte iallfall plata og gjekk heim for å skriva KK-oppgåve. Medan eg gjorde det, fann eg ein ny kjærleik. Og i dag, som akkompagnement til frukosten, var Malcolm der att og song til meg.

"We're having a week off, we're having a rest
Look at the way we cough, it's for the best
The party's over, it's been a long long night
When we get sober, you'll see that I'm right"

Juno.

Har du sett den? Litt i Napoleon Dynamite-stilen, berre litt mer innhald... (eg elskar ND, altså, ikkje misforstå!) No når eg såg Juno for andre gong, la eg meir merke til musikken, som gjer filmen så spesiell. Songen som Juno og Bleeker syng for kvarandre i slutten er kanskje den perfekte kjærleikssongen, på ein litt nerdete og kul måte:

"You're a part-time lover and a full-time friend
The monkey on your back is the latest trend
I don't see what anyone can see in anyone else
But you

(...)

Here is the church and here is the steeple
We sure are cute for two ugly people
I don't see what anyone can see in anyone else
But you"

New Amsterdam.

Då denne serien gjekk på TV, fekk eg sett to episodar før eg fann ut at eg heller burde gjera lekser. Men eg var fascinert, og no i vinterferien fekk eg endeleg sett resten på SurfTheChannel. Det er kanskje ikkje den beste serien i verda, men eg diggar konseptet. Ein mann er på ein måte 400 år, samstundes som han er 35 år. Han dør ikkje og vert ikkje eldre før han finn "den rette". Perfekt fairytale for ein sucker som meg (orsak engelsken. Eg tykkjer eigentleg eg har lov).

"I've watched the world change. Best invention: indoor plumbing. Worst invention: the alarm clock."

Damien Rice. Kanskje ikkje så originalt, men korleis kan ein motstå han?

Ja. Eg meiner eigentleg røysta hans, men han er jo ikkje så galen å sjå på heller.

"What I am to you, is not real
What I am to you, you do not need
What I am to you, is not what you mean to me
You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for the sea"

Men nye ting har av ein eller annan grunn berre ikkje vore ein suksess i denne ferien. Då meiner eg mest i filmvegen. Av nye filmar har eg nesten berre sett merkelege/uforståelege/grusomme/bisarre greier. Nesten, altså.

Meir seinare, kanskje...

I will write you a song...

2009-02-17T20:28:00.004+01:00

Eg har eigentleg ikkje så mykje å seia i dag. Eg har berre ikkje lyst til å lesa meir historiedrit.

Ein ting har eg jo å seia! Fristen for å svara folkehøgskulene er gått ut, og eg svarte Sagavoll. Altså, eg svarte alle, men Sagavoll fekk ja :) så om 6 månader bur eg i Telemark! Eg trur det vert kjempekjekt.

De har sikkert skjønt at eg likar interaktivitet og innspel frå lesarane mine. Så er greia at eg har lyst til å klippa håret. Og eg skal ikkje vera med på Dansefest i år, så eg treng ikkje dultlengde lenger. Altså kan eg gjera kva eg vil. Det er litt fristande og litt skummelt å klippa det kort. Kva tykkjer de? (Dette er mest eit spørsmål til jentene, men òg alle andre som skulle ha ei formeining om hårfrisyrer og meg.)

Sånn elles har eg ein kul i panna. Jepp.

Sjå denne videoen, fordi songen er nydeleg og fordi alle burde ha ein å syngja han til.

And the moon rose over an open field

2009-02-11T19:58:00.008+01:00

Det er litt kjekt å oppdaga at nokon les bloggen min :)

Over til noko heilt anna: Nett no har eg norskstilangst. Men det er ein merkeleg type angst. Det ser om lag slik ut:

(Kanskje det heller kan kallast frustrasjon.) Dersom nokon veit korleis eg skal kurera dette, så gi meg for all del eit bip.

Sånn elles så er svarfristen for FHS rett rundt hjørnet. Eg hadde nesten bestemt meg, men no har eg nesten ombestemt meg. Eg veit at Doc'en har talt (intern greie), men no trur eg faktisk at intuisjonen min taler annleis. Så den skulen eg har lyst til å gå på i dag er Sagavoll. Dersom eg har den same kjensla på fredag morgon, vert det dei som får eit hyggeleg brev av meg. Uansett skal eg oppdatera dykk.

Forresten! Eg meiner ikkje å skryta eller noko, men frå i går er eg leiar i KEM. Ønsk meg lukke til? Og hald på nynorsken folkens, og igåvf - ikkje gløym å vera framifrå! (Det var den beste omsetjinga eg kunne koma fram til av dftba, "don't forget to be awesome". Andre framlegg er velkomne.)

EDIT: Oi då, det siste biletet var for stort. Kva gjer eg med det? Hjelp meg, O kloke vevbrukarar!

Ny utfordring!

2009-02-05T17:46:00.005+01:00

Takk til Ragnhild :)

Dette er utfordringa (eg gidd ikkje omsetja, får håpa de skjønar ;))

1. Gå innpå mine bilder/mapper.
2. Velg den 6 mappen.
3. Finn det 6 bildet.
4. Sett inn på bloggen og skriv litt om det.
5. Inviter 6 nye – link og gi beskjed om utfordringen til dem.

Dette biletet er frå 17. mai 2008, og det er av Kongsgårds Dannede Pigekor. Me er ei lita gruppe jenter som likar å syngja og ha det koseleg, og vanlegvis bruker me ein "skuleuniform" når me har konsert. Men på 17. mai er jo nesten heile poenget med dagen å sjå ekstra fin ut, så det forklårer bunadene og dei andre festkleda. Me hadde ein minikonsert på hovudtrappa før toget byrja. Eg hugsar ikkje kva me song, men det var nok fint uansett. Desse jentene er herlege.

Greitt, no gir eg stafettpinnen til Eva, Jasmin, Liv, Monique, Sigrid (og Helge) og Ulrikke. (Så håpar eg nokon tag'ar Mariell, for eg har lyst at ho skal gjera dette, men ho les sannsynlegvis ikkje bloggen min :P)

Helga som gjekk og året som kjem

2009-02-01T21:52:00.004+01:00

Eg har alt fått svarbrev!
... frå alle 4 :S

Ja, altså. Det kom brev i posten i går, men eg opna dei ikkje før no i kveld. Og eg kom altså inn på alle folkehøgskulene eg søkte på. Dette var jo sjølvsagt hyggjelege nyhende for meg, men no må eg velja mellom dei! Hah. Har 3 veker på meg. Førebels ligg Manger høgt.

No er helga i ferd med å, ehm, verta ikkje-helg-lenger, og eg føler ikkje eg har hatt helg før rundt klokka 3 i dag. Men det har vore kjekt, både før og etter :) merkelege greier, eigentleg, eg har liksom følt meg frelst og forelska om kvarandre. (Oi, der avslørte eg meg. Ja, ja.)

Tralala. Det var det eg ville seia.

Leppestift, lesing og prinsesse Leia

2009-01-27T12:29:00.006+01:00

Kven visste at ei lita sak i ei tube med "pigmenter, olje, voks og bløtgjørende midler" (wikipedia) kunne gi så mykje glede?

Tidlegare har eg hata leppestift, og har berre brukt det på ballettframsyningar. Men så har eg i det siste byrja tenkja at det ikkje er så gale likevel. I går kveld fann eg ein djupraud leppestift i skåpet mitt, nesten ubrukt. Med litt Vaselin oppå var det eigentleg ganske fint. Og i dag var eg så inspirert at eg kjøpte ein ny, visstnok jordbærfarga leppestift. Dette er litt kjekt.

No for tida les eg Popsongar av Frode Grytten. Ganske fint. Ein dag skal eg leita etter alle songane som novellene er inspirerte av. Ein kan aldri høyra for mykje fin musikk. Sjølve boka er interessant oppbygd, og forteljingane er søte/djupe/merkelege. Likar det.

I går gjekk den fyrste Star Wars-filmen på NRK, så eg såg han for fyrste gong sidan den gongen eg sovna på kinoen (eg kan ikkje ha vore eldre enn sju år). Bra film! Og no ynskjer eg at eg hadde tjukt nok hår til å laga Leia-frisyra.

Ting endrar seg, og eg byrjar verta klar for det.

2009-01-22T15:54:00.004+01:00

Endeleg har eg søkt på 4 folkehøgskuler. Det vart Manger, Hardanger (rim!), Sagavoll og Fosen. Om eg kjem inn på alle, trur eg at eg vel Manger. Men det får eg sjå. Har berre nyleg fått ein litt meir interessant grunn til å velja ein skule som er lett å reisa heim frå (og til Oslo, men det er noko anna). Det er mykje å tenkja gjennom. Men det er kjekt.

De har sikkert skjøna at eg har "någe på gang", som det heiter her i området. (De får berre tilgje meg for at det stort sett er det einaste eg snakkar om. Eg må jo det!) Det er difor eg har vore så glad i det siste, og det er difor dagane går så seint.

Så har eg bestemt meg for at de skal få sjå filosofibloggen min. Berre for gøy. Om de er interesserte, då.

Og forresten, yay for Obama! Eg feira med vaniljeis med Bailey's. Prøv det, seriøst.

Ser dykk (somme av dykk, iallfall) i Telemark! God helg =)

... and it did!

2009-01-11T22:25:00.002+01:00

Plutseleg har eg byrja tenkja på engelsk. Lang historie, irrelevant, poenget er at eg har sommarfuglar i magen og håpar dei aldri går vekk. De vil forstå om ei stund - får me håpa.

Men eg må ikkje verta for distrahert!

Gløym det, veldig for distraksjonar =)

Let the happiness come in

2009-01-10T17:24:00.003+01:00

Det er heilt merkeleg, eg har vore i så godt humør så lenge no, at eg er nesten redd for at noko skikkeleg gale skal skje. Altså, rundt meg er det alvorlege og triste ting som går føre seg, og eg har sjølvsagt sympati med dei det gjeld, men samstundes har eg det berre så bra at eg ikkje kan skjula det!

Og så har eg plutseleg fått noko heilt spesielt å gleda meg til. Stej tund...

Skuleballet i går var det kjekkaste ballet eg har vore på. Kven visste at det var så mange pene folk på Kongsgård? Kven visste at lærarane kunne dansa? Pluss ein aldri så liten bonus: Marinen. Treng eg seia meir?

Eg har redigert "Neste år?!" og håpar på innspel. I tillegg har eg laga ein filosofiblogg (skuleprosjekt), og når eg kjem i gang med det, skal eg vurdera å leggja ein link her.

Så mange bra dagar på så kort tid kan ikkje vera sunt.

2009-01-07T22:54:00.003+01:00

Eller, når eg tenkjer meg om er det kanskje nett det det er :)

I dag har eg hatt den beste bursdagen eg nokon gong kunne tenkt meg. Eg fekk fine klede, god karakter på ein stil, to bøker, to CD'ar, to ekstremt tejsti kaker, og ei overrasking frå nokre av dei beste menneska på jorda. Tusen hjarteleg takk, alle saman. De er utrulege.

No skal eg berre symja i lukka medan eg har ho. God natt!

Nytt år, nye klisjéfylte oppsummeringar

2009-01-01T21:05:00.003+01:00

No kunne eg ha kopiert og limt inn "året som gjekk"-undersøkjinga frå fjesbok, men eg gir heller ei lita oppsummering, og litt til. (Eg er så original.)

I 2008:
- var eg singel heile året.
- tilbrakte eg 3 veker i kjærleiksbyen og åt den beste maten i verda og snakka det vakraste språket i verda (bortsett frå nynorsk, så klart) og vart betre kjend med ei livsviktig og nydeleg veninne.
- byrja eg å skriva dagbok att, og fann ut at det var litt greitt.
- vart eg medlem av NMU, noko som har hatt store konsekvensar på særs mange område.
- fekk eg mange nye vener, somme veit eg er permanente.
- var eg misnøgd med mykje, men nøgd med meir (trur eg).

I 2009:
- skal eg ut av den vidaregåande skulen og flytta heimefrå.
- vert Barack Obama president i fedrelandet mitt og Sarah Palin er arbeidslaus (ikkje heilt då, men ho bur i alle høve ikkje i Det kvite huset og kjem ikkje til å gjera det heller).
- er den nye ekteskapsloven vedteken og EG ER FOR! I tilfelle de er i tvil.
- kan så mykje godt skje, om me er opne for det.

Dette er år 2009. Kjem me til å hugsa det?

Tida har slutta å vera fienden min for ei stund.

2008-12-10T23:15:00.004+01:00

Idag har eg hatt eit nært og traumatisk møte med fortauet. Konsekvensen av det var at eg fekk ein kopp med Twinings Organic Tea då eg kom heim. Noko godt kjem alltid av noko vondt ^^

Har endeleg gjort meg ferdig med boka "Eat, pray, love", som er mykje betre enn ho høyrest ut. Ei kvinne reiser til Italia for å finna "pleasure", India for "devotion" og Indonesia for balanse. (Eg slit med å finna gode norske ord, som de ser.) Eg er inspirert til å gjera noko lignande, ein vakker dag.

Lesedagar er fine. Særleg når ein ikkje heilt veit kva ein skal lesa på, og difor nyttar tida til kjekke ting. Og eg elskar å ha god tid til frukosten. Låt det aldrig ta slut.

"Hjertevarme, julespas og juuulestas"

2008-12-07T12:00:00.003+01:00

Kva er betre enn ein dag med berre filosofi, peparkaker, kultur og gode vener? Det er vanskeleg å koma på noko.

Sjekk ut denne franske adventskalenderen og syng og smil. Det gjer godt å vera eit barn nokre minutt om dagen. (Bra er det for fransken òg, dersom det er aktuelt for deg.)

Eg samlar på julesongar på alle språk. Kommentér om du har ein fin song til meg, eller fleire =) han kan handla om Jesus eller nissen eller kva som helst.

Og hugs å tenna to lys.

Eg kjem ikkje til å skriva eit blogginnlegg kvar dag i adventen.

2008-12-01T18:14:00.003+01:00

Og det er kanskje like greitt for dykk. Men akkurat i dag vil eg skriva eit litt seint Thanksgiving-innlegg. Sidan eg er amerikansk av opphav, har eg lov til det. På sjølve dagen sat eg forresten og skreiv på særemnet, men eg fekk gresskarpai, då =)

Eg er takksam for:

Gud (okei, to innlegg på rad kor eg nemner Gud, diil vitt itt)
familien min (ja, faktisk! Men dei irriterer meg grenselaust.)
venene mine (sans eux je serais perdue)
at eg bur i Noreg (og ikkje til dømes USA. Det er eit greitt land, det òg, altså. Men Noreg er mykje tryggare. Pluss at eg då sannsynlegvis ville vore einspråkleg.)
skulen min (med flinke lærarar og høge krav - eg har godt av det)
helsa mi (som faktisk er ganske grei, trass i at eg ofte trur ho ikkje er det)
musikk, litteratur, kunst og dei (som kan formidla kjenslene mine betre enn eg sjølv kan)
mat (som held meg levande og ofte gir meg mykje glede, til dømes når eg er i Paris)
blogglesarane mine (som held bloggen min i gang. Heilt sant!)
at eg er singel (det hadde de ikkje trudd! Ikkje at eg hadde hatt noko imot å ha ein kjærast, men på denne måten er eg jo fri til å flørta med kven eg vil.)
at særemnet er over (de aner ikkje kor letta eg er. Seriøst.)
at det finst ein julekalender på norsk fjernsyn som har min type humor (då meiner eg ikkje Blåfjell. Tipp tri gonger.)
[prøver igjen, lagt til 3. desember] nynorsken (me har endeleg funne kvarandre og det er ein livslang kjærleik.)

No har eg forventningar om at ein periode med mykje glede og tid til dei eg er glad i skal byrja. (Innfløkt setning.) God advent, alle saman!