Kviskring - den nye eufemismen?

Ein person eg kjenner godt har ein merkeleg vane. Dei fleste kjenner ho som litt høglytt og særs munter. Ho bruker røysta si, kan ein seia. Men eg har erfart ei anna side ved ho, særleg dei siste åra. Når ho snakkar om noko ho ser på som tabu eller ubehageleg, eller når ho kritiserer nokon eller fortel om noko ho ikkje er heilt for, byrjar ho å kviskra. Kvar gong. Om ho enn er på ein gudsforlaten stad og har ein samtale på tomannshand og det er 100% garanti for at ingen andre på nokon måte kan koma til å høyra, så kviskrar ho.

Eigentleg er dette eit praktisk signal for meg (eller den som høyrer på), fordi eg veit at kviskringa indikerer ei haldning ho har til det ho snakkar om. Då veit eg litt betre korleis eg bør gå fram i samtalen for å unngå krangel, men likevel seia det eg meiner. Problemet er berre at eg periodevis høyrer dårleg, og det er jo lite slagkraft i eit argument som samtalepartnaren ikkje høyrer. Det er òg som regel hovudpoenget som blir kviskra. Utruleg upraktisk.

Uansett. Etter at eg byrja å merka denne vanen hjå denne personen, har eg òg sett det skje eit par gonger på film/tv. Det interessante med det er at det er alltid dei litt pripne, gamaldagse, kritiske og/eller overfølsame typane som kviskrar. Kva er greia? Er det eit litterært verkemiddel? Kan det overførast til røynda?

Teorien min er iallfall at kviskringa er ein slags "self-preservation"-metode, eller ein spesiell type eufemisme (dette har eg nesten skrive særemne om, å lukke). Det kan henda det er litt lettare å kviskra noko skandaløst enn å seia det med vanleg innerøyst. Men funkar det eigentleg i lengden? Burde me ikkje alle heller seia kva me meiner om det me snakkar om? Jo, det tykkjer eg.

Rare ting hender alltid på Furutangen.

... og Kontra er ikkje noko unnatak!

Om eg skal oppsummera tida til no, så er det slike stikkord eg kjem på: Hyggeleg samtale på evig lang busstur, god middag, kjærleiksbrev på oppslagstavle, kulturmønstring med varierande kvalitet, dårlege forsøk på fotografering, ukulelespel (tåla at yngre, framande personar låner han), uroleg søvn, morgonyoga, avlyst dansekurs, spontanpåmelding på elementært språkkurs (bosnisk), musikalsk bråk.

Det er berre litt av det rare som har gått føre seg dei siste cirka 17 timane. Men det raraste er å hugsa dei andre gongane eg har vore her. Så vilt ulike grupper, føremål, hendingar, stemningar. Den same staden vert heilt annleis.

Eg veit at eg ikkje heilt høyrer til her, men det gjer ikkje så mykje. Eg får berre observera denne verda, dette samfunnet, og læra noko av det. Det er jo alltid ein fin ting.

Men veit de kva det raraste til no er? Å høyra fråhaldsungdom syngja "Put some juleøl in your cup [rare lydar] when it's drukk you fill it up"...