Leppestift, lesing og prinsesse Leia

Kven visste at ei lita sak i ei tube med "pigmenter, olje, voks og bløtgjørende midler" (wikipedia) kunne gi så mykje glede?

Tidlegare har eg hata leppestift, og har berre brukt det på ballettframsyningar. Men så har eg i det siste byrja tenkja at det ikkje er så gale likevel. I går kveld fann eg ein djupraud leppestift i skåpet mitt, nesten ubrukt. Med litt Vaselin oppå var det eigentleg ganske fint. Og i dag var eg så inspirert at eg kjøpte ein ny, visstnok jordbærfarga leppestift. Dette er litt kjekt.

No for tida les eg Popsongar av Frode Grytten. Ganske fint. Ein dag skal eg leita etter alle songane som novellene er inspirerte av. Ein kan aldri høyra for mykje fin musikk. Sjølve boka er interessant oppbygd, og forteljingane er søte/djupe/merkelege. Likar det.

I går gjekk den fyrste Star Wars-filmen på NRK, så eg såg han for fyrste gong sidan den gongen eg sovna på kinoen (eg kan ikkje ha vore eldre enn sju år). Bra film! Og no ynskjer eg at eg hadde tjukt nok hår til å laga Leia-frisyra.

Du skal ikkje fæle den svale nott...

Om eg hadde skrive dette innlegget igår eller tidlegare idag, hadde det sannsynlegvis vore fullt av klager. Men det er jo ikkje gøy.

Okay då, ein ting må eg klaga over. Idag kvittar me oss med parafinovnen :( hadde fotosjut igår, eit av bileta skal verta det nye profilbiletet mitt på fjesbokji, så eg aldri gløymer korleis parafinovnen såg ut. <3

Men frå NO av skal eg vera positiv!

No for tida les eg boka Buzz Aldrin av Johan Harstad. Eg les ikkje så fort, men eg har ikkje lese ei bok så fort som denne på lenge. Eg veit ikkje kva det er, men eg er heilt fortrylla. Trur kanskje det er forteljarmåten. Les boka! Seriøst. Færøyene vert aldri det same igjen :P (sjølv om eg aldri har vore der.)

Eg har oppdaga mykje fin musikk i det siste, det gjer meg glad. Særleg når eg gjenoppdagar musikk frå barndommen. Utruleg mykje av det som eigentleg er gløymt, kjem fram når ein høyrer gamle lydar. Eg skulle lika å ta meg fri ein lengre periode for å høyra på musikk, kjend og ukjend. Kanskje får eg det til ein gong.

På onsdag kjem eg til å stå opp tidleg for å sjå valresultatet. Er du med?

Eg vart utfordra! :D

Yay! (Takk til Eirik)

Dette skal eg altså gjera:

- plukk opp den nærmaste boka
- opna henne på side 123
- finn den femte setninga
- legg ut dei tre neste setningane
- «tagg» nokre folk og heidra henne eller han som «tagga» deg

På bordet her er det berre ordbøker. Eg har særs lite lyst til å berre skriva tri ord, så eg tek den nærmaste boka som inneheld heile setningar. Og det er "Undringens labyrinter" av Trond Berg Hansen, diverre på bokmål.

"Ingen kan nemlig bestride kontradiksjonsprinsippet uten å benytte seg av det. Den som ville lage et begripelig argument mot det, ville like fullt måtte legge prinsippet til grunn for sitt angrep. Ingen diskusjon er mulig uten på dette grunnlaget."

Dette var kjekt, trur kanskje eg skal lesa meir i den boka.

No vil eg at Lisabeth, Monique og Ragnhild skal gjera dette. Ver så god!

Kjolebussgraslesing

Idag gjekk eg med kjole. Eg trur kanskje det er fyrste gongen eg har gått med kjole på skulen. I alle høve er det fyrste gongen utan strømpebukse. Dette medførte at eg vart unaturleg medviten om kvar einaste kroppsdel. Men det var litt kjekt. Eg innbilte meg at eg fekk litt sol på beina, men dei er sjølvsagt framleis nøyaktig same kvitfarge som magen min. Jaja.

Då eg venta på bussen heim, byrja ei dame å snakka til meg. Dette skjer aldri på busshaldeplassar, som de sikkert veit. Denne dama var indisk (eller liknande, sør-aust-asiatisk er vel det korrekte), og lurte på kor eg var frå. Ho såg nemleg at eg las ei engelsk bok, og kommenterte at det ikkje er mange norske ungdommar som gjer slikt. Me snakka om språk, Noreg, ungdom, og bussar. Så kom bussen min, men ikkje hennar (?).

Då eg gjekk av bussen, skreik føtene mine. Nesten bokstaveleg talt. Eg klarte ikkje å gå, så eg tok av meg skorne og gjekk på den der gras-greia heile vegen heim. Spanande!

Eg hadde eigentleg tenkt å øva til mattetentamen idag i tri timar. I staden las eg. Men veit du kva? Det gjorde ikkje noko! Eg har ikkje dårleg samvit! Det er heilt utruleg. Det er offisielt: eg likar no å lesa! (For fyrste gong sidan... tja... barneskulen?)

Takk for seg.